عقل و عشق يا مناظرات خمس ( فارسى ) — الصفحة ١٣٦

ص 62 ، س 16 : وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ

است .

ص 60 ، س 12 : حيف بردن ز كاردانى نيست :

شعر از سعدى است و مصرع دوم چنين است :

با گرانان به از گرانى نيست

ص 60 ، س 13 : عَسى أَنْ تَكْرَهُوا

ص 60 ، س 13 : عَسى أَنْ تَكْرَهُوا . . . :

چه بسا چيزى را خوش نداريد و آن به خير و مصلحت شماست ( البقرة 2 / 216 ) .

ص 60 ، س 14 : رابط الجأش فى مجرّ العوالى :

كسى كه استوار دل باشد ، در محل كشاكش نيزه‌هاست .

ص 60 ، س 16 - 17 : تدبير چيست جز . . . :

شعر از سعدى است .

ص 61 ، س 12 : إِذا زُلْزِلَتِ

ص 61 ، س 12 : إِذا زُلْزِلَتِ . . . :

آنگاه كه زمين به لرزش خويش بلرزد ( الزلزلة 99 / 1 ) .

ص 61 ، س 13 : وَ تَرَى النَّاسَ

ص 61 ، س 13 : وَ تَرَى النَّاسَ . . . :

مردمان را مست مىبينى در حالى كه مست نيستند ( الحج 22 / 2 ) .

ص 61 ، س 17 : إِذا دُكَّتِ الْأَرْضُ

ص 61 ، س 17 : إِذا دُكَّتِ الْأَرْضُ منشور خاك . . . نَطْوِي السَّماءَ :

بخشى از آيهء 21 سورهء فجر را تضمين كرده است : آنگاه كه زمين كوبيده شود .

نَطْوِي السَّماءَ . . . : بخشى از آيهء 104 سورهء انبياست : يوم نطوى السماء كطىّ السّجلّ للكتب » . ترجمه : روزى كه آسمان را درهم پيچيم ، چنان كه نامه دان را براى نامه‌ها مىپيچند . شعر از قصايد كمال الدين اسماعيل است .

ص 62 ، س 4 : أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ

ص 62 ، س 4 : أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ . . . :

[ آيا خدا بهتر است يا آنچه بدان شرك مىورزند . . . ] يا آنكه درمانده را پاسخ مىگويد ، آن‌گاه كه او را خواند ( النمل 27 / 62 ) .

ص 62 ، س 5 : فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ

ص 62 ، س 5 : فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ :

پس بگريزيد به سوى خدا ( الذاريات 51 / 50 ) .

ص 62 ، س 5 - 6 : فَاصْفَحِ الصَّفْحَ

ص 62 ، س 5 - 6 : فَاصْفَحِ الصَّفْحَ . . . :

پس بگذر گذشتنى نيكو ( الحجر 15 / 85 ) .

ص 62 ، س 8 - 11 : أسأت و لم أحسن . . . :

بد كردم و نيكى نكردم و به سوى تو مىگريزم ؛ كجاست كسى كه گريزگاه بنده‌اى از چاكرانش باشد .

آمرزش را آرزو دارد و اگر گمانش نوميد شود ، كسى نوميدتر از او بر روى زمين نيست .

ص 62 ، س 13 - 14 : رحمت صفت خداى . . . :

از رسالهء صاحبيهء سعدى است .

ص 62 ، س 16 : وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ

ص 62 ، س 16 : وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ . . . :

زمين با نور پروردگار خويش تابناك شد ( الزمر 39 / 69 ) .