شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٧

امثال و حكم و مثل‌واره‌ها

چو ديدى سُليمان مجنبان دو بال * كه ناگه به زاغت كند در جوال

بيت 2476 ، ص 241

چو طامع نباشد نگويد دروغ * كه هرگز غضنفر نيفتد به دوغ

بيت 5162 ، ص 388

چو مهتاب گشتم من از نور شمع * كه بىشمع در شب كه ديدَست جمع

بيت 230 ، ص 114

چه خواهم دگر من كه به زين بود * شنيدى كه شه كم ز فرزين بود

بيت 638 ، ص 137

درافتاد طشتم ز بامى بلند * به يكسو نهادم غَم چون و چند

بيت 519 ، ص 130

روان گشت دشمن پيش چون سحاب * كه شب پر بود دشمن آفتاب

بيت 5196 ، ص 390

ره شير مردان گر آسان بُدى * علمشاه كوسى به ميدان زدى

بيت 4542 ، ص 355

ز دردش زمانى تو غايب مباش * به اميد شه دور نايب مباش

بيت 1462 ، ص 181

سببت كرده حق جو به خرهاى زفت * كه از بصره آرند خرما به تفت

بيت 456 ، ص 126

سيه كرده جامه به امّيد جاه * درين فكر تا كى تو اى روسياه

بيت 3006 ، ص 272

شنيدن كجا همچو ديدن بود * كه بس سهوها در شنيدن بود

بيت 57 ، ص 104

عبارات صورت چو كَه ابترَست * كِه كَه چون مزعفر به كام خرَست

بيت 184 ، ص 112

عيان بَرنگويم من اين رازِ بر * ژكه ايثار آن به كه باشد به سِر

بيت 560 ، ص 132