شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٠

حكايت

به هنگام رفتن به كنجى خزيد * كه بودند قومش چو قوم يزيد

روان گشت دشمن پِيَش چون سحاب * كه شب‌پر بود دشمن آفتاب

و ليكن مه و خور به اوج بلند * ز شب‌پر نيابند هرگز گزند « 1 »

ازيرا كه دايم پى ريشخند * ابر پاى گرگانست بند و كمند

ابر پاى گرگَست بند و كمند * به ميدان درآرند و سرشان دهند

چو گرگ اندر آيد در آن عرصه‌گاه * شود مست و حيران ز شاه و سپاه

درآيد « 2 » به بالاى چوبى بلند * چو منبر نهاده به هم بندبَند

نهد چشم برهم نبيند به شاه * كه سرمست باشد ز فيل و سپاه

نداند كه بر پاش بنديست سخت * كند زور و افتد شود لخت‌لخت

به گردش درآيند بيوه‌زنان * گهى همچو تير و گهى چون كمان

چو آنان كه در قصد عيسى بُدَند * نديدند عيسى و ترسا شدند

نهان شد « 3 » ازيشان مسيحا چو گنج * كه دانست درمان هرگونه رنج

درآمد به كنجى كه بُد تار و تنگ * كه تا وانمايد دوصد گونه رنگ

كه الوان شد از خمّ آن شه پديد * كه واقف بُد از سرّ سُرخ و سفيد

يكى كز محبّان او بُد درست * كه با او روان شد ز روز نخست

چو عمران نهان داشت ايمان خويش * مسيحا همىداشت چون جان خويش

در آن دم كه عيسى در آن غار شد * به سان عدو از پى يار شد

چو عيسى شد او اندر آن حال زود * نهان گشت عيسى به چرخ كبود « 4 »

چو آن هفت شمع و چو آن هفت مرد * كه در مثنوى شاه ما نقل كرد

زمانى چو بگذشت از آن دار و گير * بسى منتظر بود مير و وزير

ندانسته كو گشته بىخويشتن * كه روح القدس نيستش جسم و تن

( 1 ) . س : نيابند گزند . ( 2 ) . ن ، ج : برآيد . ( 3 ) . ن ، ج : نهان گشت . ( 4 ) . س ، مصراع دوم : [ نهان گشت چون مه به چرخ كبود ] .