شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٦

تتمهء حكايت شيخ كامو و زوال ملك « 4 » پادشاه روم و دختر « 5 » او به پيش شيخ افتادن . [ و درآوردن شيخ او را به نكاح ] « 6 »

ز بهر ظهور آن حسودان دنگ * دريدند كوس و دهلهاى جنگ

كه يعنى شكمها ز مكر « 1 » و حسد * چنان شد كه شد دور روح « 2 » از جسد

4170 در آن ابر و ظلمات و آن باد و ميغ « 3 » * درآمد قضا را به داراب تيغ

ازيرا كه جنگ و ره كارزار * ازُو خاست « 4 » اول پى گيرودار

به هر صف كه روى آرى اى مرد كار * در اوّل تو دست ستم برميار

بهل تا عدو اوّل آيد « 5 » به صف * كه هركو شود بادى « 6 » او شد تلف

مرو پيش در راه و آهسته باش * مجو سرفرازى ز خود رسته باش

4175 تحمّل فزا « 7 » تا درآيد عدو * كه حق يار او شد كه نارد غلو

چو سالارشان جامه بر جان « 8 » دريد « 9 » * چو مرغ روانش به گردون « 10 » پريد

سفر كرد و پنهان شد اندر مغاك * ابا خاك پيوست اجناس « 11 » خاك

چرا مشت خاكى كند سركشى * چو آنيست پايان اين سرخوشى

چو آن شه فرورفت در آب و نار * ز اخوان برآمد دگر كارزار

4180 چو جانان ندارد درين ره قرار * گهى شهد ريزد « 12 » گهى زهر مار

از آن نى به نايى حكايت كند * كز اسرار نايى شكايت كند

صدا گرچه ز اسرار نايى بود * ز نى درد و سوز جدايى « 13 » بود

چو آب است يار و جمالى چو خاك * كه چون آتشش نيست از باد باك « 14 »

در بيان آنكه به مقتضاى « 15 » « لكلّ جديد لذّة » سرّ قديم « 16 » در محدث نو به نو تجلى 4185 مىنمايد ، كه اگر مكرّر تجلّى كند لذّت نماند ، از اينجاست « 17 » كه سلطان كونين و سرور

( 1 ) . س : فكر . ( 2 ) . ج ، س : كه شد روح دور . ( 3 ) . م : گرد و ميغ . ( 4 ) . س : خواست . ( 5 ) . م ، ل : آيد اول . ( 6 ) . ل : بانى . ( 7 ) . ل ، ن ، ج ، س : نما . ( 8 ) . ل : بر خود . ( 9 ) . س ، مصراع اول : [ چو جامه بر جان او بردريد ] . ( 10 ) . ج : بگردان . ( 11 ) . ل ، ج ، س : اجزاى . ( 12 ) . ج ، س : شهد بارد . ( 13 ) . م : زنى سوز و درد از جدايى ؛ ج ، س : زنى سوزد و در جدايى . ( 14 ) . س : خاك . ( 15 ) . م : آنك به مقتضى . ( 16 ) . س : جديد سر قديم . ( 17 ) . ل : از آنجاست .