شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٩

حكايت [ شيخ كامو قدّس سرّه ] « 2 »

ندارم مجال سخن اى دبير * كه دل در فغانَست و جان در زحير

نهان در جحيمَست خلد نعيم * از آن زار گريم من دل دونيم

4035 دو عالم در آن چشم ميگون مست * به چشمم نمايد بِدانسان كه هست

به روى و دو ابروى آن سرو ناز * كه محراب رازَست و جاى نماز « 1 »

به قدّ چو سروش كه دار منَست * كه در بىقرارى قرار منَست

كه اندر سكونَست آفات دل * به تلخى توان يافت لذّات دل

از آن دوست دارم من اين زهر و رنج * كه در وى نهانَست لطفش چُو گنج

4040 شنيدم حديثى از آن كان قند * كه شكّر همىريخت در وقت پند

كه قيمت ندارد يقين زهر مار * كه قدرش نداند « 2 » به جز شهريار

كه دشمن‌كشَست و مزيد حيات * چشيدم به صد ره بِه است از نبات

نبات از نى است و نى از نىستان * تو شادى ز تلخىِ مَى مىستان

كه نى از بريدن شكايت كند * ابا لعل جانان حكايت كُند

4045 كه در هند بودم به گِل پايبند * وقوفى نبودم ز ملك خجند

از آن زار گريم كه دير آمدم * چرا دير در پيش شير آمدم

شكايت در اين لحظه نبود عجيب « 3 » * كه بيمار گشته طبيب از حبيب

چو زين عراق از پى كسب و كار * چو شكّر بنوشيد بَس زهر مار « 4 »

شهاب منيرش كه قنّاد بود « 5 » * شهنشاه اقطاب و اوتاد بود

4050 نمودش يكايك ره چپّ و راست * كَسى بىمربّى ز خود برنخاست

ز فرمان يزدان نپيچيد سَر * از آن پير داناش بگشاد در

چو در برگشودند آرام يافت * در آرامگاهش مى و جام يافت

در آن ميكده « 6 » ساقى از چشم مست * ابا جان او عهد و پيمان ببست « 7 »

( 1 ) . ل ، ج : نياز . ( 2 ) . س : قدرش ندارد . ( 3 ) . ل : نبود غريب . ( 4 ) . ج ، س : پس اين زهر مار . ( 5 ) . س : استاد بود . ( 6 ) . اصل : ميكده . ( 7 ) . س ، مصراع دوم : [ چو مردان سپردى ره كسب و جهد ] .