شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٥

اشارت به معنى الدنيا « 4 » سجن المؤمن و جنّة الكافر « 5 »

بيا دل زمانى بسوز و بساز * مكن خو به بازى و نقش مجاز

بيا دل زمانى مجو سَرورى * گر از جنس اولاد پيغمبرى

بيا دل زمانى كه بر ياد دوست * در آتش رويم و بسوزيم پوست

چه گر دوست با تُست اى محو مست * بكوش و نگهدار عهد الَست

چو شير و چو آب و چو نور و چو نار * فرورفته « 1 » درهم ببين سير « 2 » يار « 3 »

3225 مدر پرده بر سَر بهل اى علا * ادا كن حديث شه كربلا

بگو تا چرا شد در آن بوم و دشت * كه تخم ملامت « 4 » در آن دشت كشت

چه گويم كه آن شاه حيران مست * چرا زود آن جام زرّين شكست

غرض آنكه سيماى دنيا نداشت * به دنيا به جز ميل زيبا « 5 » نداشت

يقين ميل هستى و جاهش نبود * به كوفه ازآن‌روى راهش نبود

3230 دعاى نبى گشته بُد مستجاب * سؤال ترا گفتم اى دل جواب

گرت چشم معنى گشايد حبيب * شوى در همه باب خاك اديب

به جز درد و محنت نجويى دگر * كه در جام زهرَست كان شكر

به اولاد احمد نگر اى فقير * بپرس از بليّات دور امير

چه « 6 » فتنه عيان شد در آن « 7 » دار و گير * كه « 8 » از نور احمد عيان شد امير

3235 از آن فتنه رو كرد در « 9 » كربلا * كه قسم حسين است جام بلا

حسين از حسن برد « 10 » ميدان فقر * چه گر هر دو زادند از جان فقر

حسن فقر احمد به دل داشتى * به دنيا نظر نيز بگماشتى

و ليكن حسين بلاجوى زار * همىبود دايم نگهدار يار

به دنيا نكرد او قرار و درنگ * كه بارى نگيرد چو آيينه زنگ

آن حضرت شد و صلى اللّه عليه و آله و سلم ؛ ج : آن حضرت شد و صلى اللّه على الامى العربى محمد و آله و صحبه . ( 1 ) . اصل : رفته . ( 2 ) . اصل : سير . ( 3 ) . ل ، ن ، ج ، س ، مصراع دوم : [ بهم در سرشتم ( س : سرشتيم ) من اين سرّ ( ج : سير ) يار ] . ( 4 ) . م : بليت . ( 5 ) . ل : دنيا . ( 6 ) . ج ، س : چو . ( 7 ) . ل : درين . ( 8 ) . چو . ( 9 ) . م : بر . ( 10 ) . س : حسين حسن مرد .