شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٩

تلميح به معنى « 1 » إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ ؛

كه گر يادت آيد در آن دم جسد « 1 » * تو داراى خويشى نه بندهء احد

نبينى كه اهل صُور در مجاز « 2 » * از آنها كه دارند در دل نياز

2435 چو گردند غافل زمانى ز دوست * كه غفلت قرينَست بر اهل « 3 » پوست

به قدر تغافُل فدا مىدهند « 4 » * فدا را به اهل رضا مىدهند « 5 »

ازيرا رسيد اين ندا مر خليل « 6 » * چو از هول « 7 » آن « 8 » واقعه شد عليل

كه اى گشته معمار خلّت‌سَرا « 9 » * فروزان ز نار تو شمع هدى « 10 »

تو داراى روحى و دار الامان * خليل منى و دليل جهان

2440 مكن ميل « 11 » غفلت چو اهل هوس * مهل خواب در ديدگان يك نفس

چو جانان نظر بر تو دارد مدام * بود لاجرم كلّ نوم حَرام

ز غفلت زمانى چو خوابت ربود * چنين صورت صعب رويت نمود

خليل خدا يك نفس شد به خواب « 12 » * از آن خواب ديد « 13 » اين‌همه پيچ‌وتاب

بگو پس چه حاصل كسى را ز خواب * كه بيدار گردد فتد در عذاب

2445 نه گر حق نگهدار آن شه شدى * كى از سرّ آن خواب آگه شدى

كسى از كشتن پور كردى حذر * اگر نامدى ز ايزدش راهبر

يكى سِر بگويم چه گر گوش نيست * كه اسرار عشقم فراموش نيست

خليل ار بكشتى پسر اى عمو * نبوّت نماندى در اولاد او

چو « 14 » حق يار او بود دستش گرفت * ز راه دو جادوى مستش گرفت

2450 چو در چشم اسحاق « 15 » نورى بديد * فغان ستورى به گوشش رسيد

پس آنگه عيان ديد « 16 » جبريل فاش * كه گفتش نگهبان اسحاق باش

كه اسحاق جسميست ليكن چو جان * خدا برگزيدش ز انس و ز جان

( 1 ) . س : حسد . ( 2 ) . س ، ك : حجاز . ( 3 ) . ك : با اهل . ( 4 ) . س ، ك : فدايى دهند . ( 5 ) . س ، ك : رضايى دهند . ( 6 ) . م ، ل ، ج ، س ، ك : بر خليل . ( 7 ) . ج : حول . ( 8 ) . س : خوف اين . ( 9 ) . س : سراى . ( 10 ) . س : هداى . ( 11 ) . س : خيل . ( 12 ) . س : خيل . ( 13 ) . س : وز ان خاب ديد . ( 14 ) . س : چه . ( 15 ) . ك : چشم آن پور . ( 16 ) . ك : آنگه برو ديد .