شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٠

توجه نمودن حسين منصور به مملكتى « 7 » و تفحّص نمودن ابى حفص كه شيخ آن شهر بود از احوال « 8 » او و فرستادن مريدان به استقبال « 9 » و ناشناختن « 10 » مريدان « 11 » او را [ از جهت بىتكلفى ] « 12 » . [ و بازفرستادن شيخ ايشان را ] . « 13 »

قدم رنجه « 1 » فرما كه آن پير ما * كه دارد ملالى ز تقصير ما

ز شوق جمال تو اى كان سِر * دو چشمش به راهَست و دل منتظر

روان شد چو در باغ آب روان * كه بخشد حياتى ابر « 2 » تشنگان

كه هرجا كه مردى قدم مىنهد « 3 » * چو طوبى هزاران ثمر مىدهد « 4 »

2125 ز وصلش چو شد شيخ آزاد دل * كه معمار جان بود و استاد دل

بياورد سفره « 5 » ابو حفصِ راد * به نزديك منصور و آن سگ نهاد

ابَر سفره « 6 » آن كلب با هر دو پير « 7 » * همىخورد نان و مريدان زحير

كه اين « 8 » پير ما را گرفته خرَف * كند نان گندم ازين‌سان تلف

مريدان درين قحط گشته خراب * به سگ مىدهد نان و قليهء كباب « 9 »

2130 چو منصور از آن خوان نواله ربود * نهان گشت گويى كه هرگز نبود

مريدان از آن حال آگه شدند * ز روى خجالت فرو چه شدند

نمودند شرمنده سيماى خود * بگفتند با پير داناى خود

كه اى پير دانا بگو آشكار « 10 » * كه سگ ازچه‌رو داشت آن مرد كار

جواب مريدان چنين داد پير * كه آن نفس شيخَست و گشته « 11 » اسير

2135 اسيرش نگويم كه گشته عليم * از ان پيش ما گشت « 12 » يار و نديم

سگان در درونتان چو گرگ كهن * خبيثانه گويد نهان صَد سخن

بهِل تا يكى سگ فغان آورد * هرآن سِر كه دارد عيان آورد

سگان محلّت بجنبند پاك * فغان درفزايند و پاشند خاك

جمالى مرو با سگان در جوال * كه از سگ نخيزد به غير از ملال

2140 ز منصور و نفسش نشانى بيار * چه گويى ز سگهاى مردارخوار

( 1 ) . اصل : رنجه . ( 2 ) . ج ، س ، ك : حياتى بان . ( 3 ) . ن : قدم درنهد . ( 4 ) . ن ، ك : ثمر بردهد . ( 5 ) . اصل : سفره . ( 6 ) . ل : بر سفره ؛ م : از ان سفره . ( 7 ) . ل : با آن دو پير . ( 8 ) . ل : كه آن . ( 9 ) . ل ، ج : قليه و كباب . ( 10 ) . س : زينهار . ( 11 ) . ك : است گشته . ( 12 ) . س ، ك : گشته .