شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ٢١٨

توجه نمودن حسين منصور به مملكتى « 7 » و تفحّص نمودن ابى حفص كه شيخ آن شهر بود از احوال « 8 » او و فرستادن مريدان به استقبال « 9 » و ناشناختن « 10 » مريدان « 11 » او را [ از جهت بىتكلفى ] « 12 » . [ و بازفرستادن شيخ ايشان را ] . « 13 »

چو خورشيد رخشان چو ماه بلند * سگ نامرادى گرفته « 1 » به بند

2085 به نزديك شهرى چو منزل گرفت * نهان همچو جان جاى در دل گرفت

در ان شهر مردى خبردار بود * كه زندهء زمان بود و بيدار بود

مريدان خبر كرد از ان گنج پاك * كه آمد يكى پير بس دردناك

سپهدار عشقَست و سالار درد * كند گنج پيدا خود « 2 » از خاك [ ورد ] « 3 »

جدا گشته از خود چو مى از « 4 » عنب * كز انوار حق است و آثار رب « 5 »

2090 همه نور پاكَست نار « 6 » آفرين * ز سر تا به پايش هزار آفرين

به پيشم درآريد آن كان نور * كه بىاو ندارم زمانى حضور

ابر جست‌وجويش درآييد زود * در انوار نارش مبينيد « 7 » دود

مريدان چو رفتند از آن دشت و بوم * بدان خور رسيدند همچون نجوم

ستاره چه باشد به نزديك هور * كبابى چه باشد « 8 » به پيش تنور « 9 »

2095 چو آن خور بديدند در زير ابر * به صُورت نمودار پيران گبر

بسى خرقه كهنه به سر بسته بود * كه از خويش آزاد و وارسته « 10 » بود

خلايق به چشمش عدم مىنمود * چه « 11 » گر بر دو عالم كرم مىفزود

به عالم نمىديد همتاى « 12 » خويش * ابا خويش مىگفت « 13 » سوداى خويش

رسيدند نزديك انوار هو * مريدان آن شيخ منصورجو

2100 يكى پير ديدند با كلبكى « 14 » * گذشتند بر وى به ريب و شكى

يكى باز پرسيد از آن مرد كار * كه منصور ديدى در اين رهگذار

( 1 ) . ن ، ج ، س ، ك : كشيده . ( 2 ) . م ، ل ، ن ، ج ، ك : چو از . ( 3 ) . اصل : گنج . ( 4 ) . ك : در . ( 5 ) . م : حقست و از نور رب . ( 6 ) . ج ، س ، ك : پاك است و نار . ( 7 ) . س ، ك : نه بينيد . ( 8 ) . م : چه سنجد ؛ ك : چه تابد . ( 9 ) . س : به نزديك خور . ( 10 ) . س : آزاد وارسته . ( 11 ) . س : چو . ( 12 ) . س : يكتاى . ( 13 ) . ن ، ج ، س ، ك : مىپخت . ( 14 ) . س : كل سگى .