شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ١٧٥

حكايت پادشاه كه ملك و مال بر ايتام قسمت « 5 » نمود و به اعتماد عنايت الهى پسر را از آن اسباب نصيبى « 6 » نداد و به نصيحت كردن اكتفا نمود . « 7 »

جهانگير و جانبخش و آزاددل * يتيمان عالم ازُو شاددل

به حسن و ملاحت دوصد چون اياز * خردمند و دلبند و عاشق‌نواز

جگردار و ستّار و آمرزگار * نگهدار و بيدار و جوياى يار

گل‌اندام و خوش‌خوى و شيرين‌سخن * به هنگام خشم و به وقت حزن

چه گويم كه در خورد پاكان بود * كجا مور يار سُليمان بود

1335 چو آن شه ازين دشت دل برگرفت * همه زاد « 1 » و برگ سفر برگرفت

كلاه و سپاه و كمر ، تخت « 2 » و بخت * به يك‌سو نهاد او ابا گنج و رخت

يكى پور بودش به ابر و هلال * كه صد بدر از آن مه گرفتى زوال

از آن گنج و كشور به فرزند خود * به قدر پشيزى ز نيك و ز بَد

نداد و ز پيشش براند و نهفت « 3 » * غمش در درون و به كس وانگفت

1340 گدايان شهر و يتيمان دهر * ز اسباب خودشان بسى داد بهر

به جانان همىداد جان عزيز * كه در خورد جانان نباشد پشيز

چو آن طفل نادان بر دايه شد * چو خورشيد تابان پى « 4 » سايه شد

ز مهپاره پرسيد احوال شاه * ز مال و سپاه و ز تخت و كلاه

بگفتش نگهبان طفل صغير * كه بر باد برداد زيور امير

1345 به فرزند دلبند خود نيم‌جو * نداد و به قهرش بفرمود رو

چو بشنيد دايه ابا طفل خرد * به درگاه شه شد به امّيد برد

چو دايه درآمد برِ شهريار * كه چيزى ربايد از آن مرد كار

بگفتا كه اى شه مرا نفقه چيست * كه بىزاد و برگى به عالم بزيست ؟ « 5 »

بسوى گدايان نظر مىكنى * ازين‌سان به عقبى سفر مىكنى

1350 ابر قوم باطل كنى زر نثار * يتيمان خود را كنى بىوقار

جوانمرد ره‌دان پرورده‌دل * چنين گفت با پور آزرده‌دل

( 1 ) . ل ، س : ساز . ( 2 ) . ك : كمربند . ( 3 ) . س ، ك : درآمد نهفت . ( 4 ) . م : بى . ( 5 ) . م ، ل : به عالم كه زيست .