شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠

سبب طرد ابليس و گرفتار آمدن در جلال و محروم ماندن ، صورتا از انوار جمال . « 8 »

ندا كن بر افلاك و افلاكيان * كه سجده نمايند ابر « 1 » خاكيان

چو جبريل گفت آنچه فرمود حق * كه برگشت قبله بگردان ورق

ملايك نهادند سَر بر زمين * عزازيل بنشست و گفت آفرين

1050 ابر نور پاك و ابر تود « 2 » خاك * ابر لعل ميگون خوش نارناك

ابر قد شمع و ابر نور ذات * من از نور ذاتم نبينم صفات

من اين گنج ديدم چو در خاك بود * از آن سجده‌گاهم ابر خاك بود

من اين راز گفتم به كرّ و بيان * چو بىدرد بودند نديدند آن

چو ابليس گستاخ برگفت راز * ز غيرت درآمد « 3 » بر او تركتاز

1055 بفرمود طوقى چو زلف نگار * گرهناك و پيچيده مانَند مار

جهان شورش آورده بر سوى او * كه لعنت نمايند بر « 4 » روى او

كه كذّاب و مردود و معيوب ماست * نظرباز « 5 » و غمّاز محبوب ماست

به بيرون بِاستد نيايد درون * چه گر دارد او صد هزاران فنون « 6 »

به هرجا كه خواهد رود آن لعين * به رويم نيايد الى يوم دين

1060 به درگاه پيران ادب‌تر نشين * كه پيران غيورند و بس نازنين

به شاهان صورت رسى اى غوى * بدانى شعار شه معنوى

ادب مرد دربان كند شهريار * خلاف ادب مرد آرد به دار

جمالى ادب در جهان ره نديد * كادب « 7 » غير دلهاى آگه نديد

ادب خود نصيب غَريبان بود * ادب خلق و خوى حبيبان « 8 » بود

1065 خلاف ادب كرد ابليس مست * از ان روز خرّم بدين‌سان نشست

ادب خود چه باشد چه باشد ادب * ادب آنكه نكند ثناى سبب

مُسبّب درآيد سبب واگذار « 9 » * به نزديك جانان نسب درميار

( 1 ) . ل ، ن : بر . ( 2 ) . ج : توده . ( 3 ) . ج ، ك : برآمد . ( 4 ) . م ، ج : فزايند بر ؛ ل : فزايند ابر . ( 5 ) . ج : دغا باز . ( 6 ) . ك : فسون . ( 7 ) . ن ، ج : ادب . ( 8 ) . ك : قريبان . ( 9 ) . ج ، مصراع اول : [ مسبب درآمد سبب درگذار ] .