شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

در بيان حكمت ابتلاى عشّاق و ملامت ارباب « 9 » عرفان و شقاوت اصحاب حسد و خذلان اهل طغيان و متشابه « 10 » نمودن هر دو حال به حسب ظاهر و انكشاف آن بر اولى الايدى و البصائر . « 11 »

سوى باغ‌كاران رود زنده رود * به لنبان گذر كن همىكن « 1 » درود

بيا سوى ميدان و برباى « 2 » گوى * چو بردى « 3 » نهان كن به كس وامگوى

كه دزدان شنيدند احوال گنج * كه جويان « 4 » گنجند و فارغ ز رنج

960 چو عارف به « 5 » گنجند و فارغ ز مار * نُه اژدر برآرند « 6 » از ايشان « 7 » دمار

جمالى رها كن ز ماضى مگو « 8 » * كه اين « 9 » آب صافَست از آن « 10 » نهر و جو « 11 »

تو خالص گزين كن جدا ساز قلب * كه در جان انسانست آثار كلب

كه فرمود سلطان داناترين * كه در خانه مگذار سگهاى كين

چو سگ مىدرآيد ملك دور شد * چو نفست بميرد « 12 » سگت حور شد

965 بيا طالب اوّل ز خود رسته باش * ابر زلف جانان چو دل بسته باش

كه از زلف و خالش حديث دراز * درآرم حقيقت به روى مجاز

ز هجران بگويم من اوّل سخن * ز آسيب غربت ز حبّ الوطن

ز نقص مريد و ز اكرام پير * چو دل درنيابد تو حجّت مگير

كه ابليس و آدم به هر دور هست * در اين [ دور ] « 13 » جانا مگو « 14 » جور هست

970 تو نيكو نظر كن كه خود جور نيست * چه گويم نصيبت درين دور نيست

ازيرا كه جوياى يارى نه اى * گرفتار زلف نگارى نه اى

چو ابليس دارى بر آدم تو رشك * و ليكن ز چشمان نبارى سرشك « 15 »

تو لعنت « 16 » بر آن جام پرخون كنى * چو پرده برافتد بگو چون كنى

بگويم من احوال آن پير كار * كه باشد بيابى در آن پرده بار « 17 »

( 1 ) . س ، ك : همىگو . ( 2 ) . س : بر پاى . ( 3 ) . س : چو مردى . ( 4 ) . س ، ك : جوياى . ( 5 ) . ن ، ج ، ك : ز . ( 6 ) . م ، ن ، ج ، س ، ك : برآرد . ( 7 ) . ل : اژدر درانداز ايشان . ( 8 ) . ل : از ايشان مگو . ( 9 ) . ن ، س : آن . ( 10 ) . م ، ل ، ك : اين . ( 11 ) . ن : جوى . ( 12 ) . ن ، ك : نفست نماند . ( 13 ) . اصل : دو . ( 14 ) . ل ، ك : مگر . ( 15 ) . ن ، ج ، س ، ك ، مصراع دوم : [ و ليكن نبارى ز چشمانت اشك ] . ( 16 ) . س ، ك : تو نفست . ( 17 ) . س : يار .