شرح الكنوز و بحر الرموز ( فارسى ) — الصفحة ١٣١

ايماء به آگاه شدن سالك به اقبال عشق از وصول به حقيقت مطلوب ، و مرتفع شدن حجب از چهرهء محبوب و غافل بودن اهل عالم از راز او و به حقارت در او ديدن و السلام . « 1 »

بدان شمع نورانى نوروش * كه كس خود نديدَست در نور غش « 1 »

چو پروانه بودم به طوفش همى * كه ريش دلم را بُد او مرهمى

كثاف « 2 » جمالى از او دور شد * در آن نور نورٌ على نور شد

از آن جام شاهى كه در دور گشت * بگرديد « 3 » آن دور از بهر گشت

535 زدم « 4 » خيمه بر دشت و باغ « 5 » دگَر * به جانم نهادند داغ « 6 » دگر

كه شه را نظر بر سگ داغيست * ز فرمان ساقى جهان ياغيست « 7 »

اگر شرح راه و منازل كنم * به آب دو ديده جهان گل كنم

به هر مرزوبومى كه كردم گذار « 8 » * بگويم حديثى ز اظهار يار

كه مقصود يارست اى مرد كار * تو يارى به چنگ آر ازين گيرودار

540 كه يارست اول پس آن‌گاه راه « 9 » * چنين گفت آن شاه عالم‌پناه « 10 »

گرفتار يارم گرفتار يار « 11 » * گرفتار يارى كه هست از ديار

كه اندر ديارست چون نور روز * جهان روشن از وى و ليكن به سوز

چو شمعَم فروزد بسوزم « 12 » چو شمع * دگر ره نشاند به روزم چو شمع

بسوزد بسازم به بيچارگى * كه باشد درآيد « 13 » به غم‌خوارگى « 14 »

545 خوشا باغ و دشتى كه آن سرو ناز * بِاستد زمانى چو شمع طراز

دهد وعده هردم كه بنوازمش * نوازش چه باشد كه بگدازمش

خوشا دل كه دايم گرفتار اوست * برست از همه غَم چو « 15 » بيمار اوست

بدان چشم بيمار مردم فريب * كه رحم آر آخر به پير غريب

چو ماهى بميرد جمالى چه سود « 16 » * كه آب اندر آيد به بحر وجود

( 1 ) . س : عش . ( 2 ) . م ، ل ، ن ، ج ، س ، ك : صفات . ( 3 ) . س ، ك : مگرديد . ( 4 ) . م : زده . ( 5 ) . ن ، ج ، س ، ك : باغى . ( 6 ) . ن ، ج ، س ، ك : داغى . ( 7 ) . ل : باغيست . ( 8 ) . ل : كردم كنار . ( 9 ) . ج : آن‌گاه كار . ( 10 ) . ج ، مصراع دوم : [ گرفتار يارى كه هست از يار ] . ( 11 ) . ج : اين مصراع را ندارد . ( 12 ) . س : بسوزد . ( 13 ) . ك : درآيم . ( 14 ) . ج : غم‌خواره‌گى ؛ س : بغم‌خارگى . ( 15 ) . ن ، ج ، س ، ك : كه . ( 16 ) . س : [ چو ماهى جمالى بميرد چه سود ] .