قانونچه في الطب ( مستحضر الطبيب و مستبشر اللبيب ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٣

سرائيدن غزلى در سياه مستى جمال محبت

در گريه نمك در آه اثر نيست * از درد منت مگر خبر نيست

غم مونس من مدام بادا * ور نيست غمت حرام بادا

زخم كهن مرا رفو ساز * يعنى كه بدوز ديده آز

زاهد به نماز طالب حور * عابد بهوائى خلد مسرور

اينها همه هست سربسر هيچ * خواهم ز تو بس تُرا دگر هيچ

نقش درِ تُست بر جبينم * زان هست جهان ته نگينم

از خاك در تو تاج من بس * وز ملك فهم خراج من بس

از بادهء عشق در خمارم * بگذر كز ادب گذشت كارم

هم قصر ورع ز پا درآمد * هم دلق ريا ز سَر برآمد

مستم كه تو مىدهى شرابم * سوزم كه تو مىكُنى كبابم

آنان كه بيخودى ز شراب آرزو كنند * ترسم بدين بهانه تُرا جستجو كنند

رُوئ نياز هر دُو جهان سُوئ تو كنند * آرى بيك محيط رجوع اين دو جو كنند