شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٥٣

فهرست اشعار فارسى

من عجز بچرخ او نخواهم گفتن 750

من قطره و هستىّ تو درياى محيط 685

من كز غم روزگار بىسامانم 292

من كيم تا زنم ز عشق تو لاف 162

من گدا و تمنّاى وصل او هيهات 36

من مثل زمرّد و عدو چون افعى 350

من مصحف ناطقم كه صحّاف ازل 655

من نام وجود از خود انداخته‌ام 422

من نخلم و خرماى ترم پيكانست 342

من نصرت او در همه جا مىكردم 360

موتى كه از آن اهل دلان درمانند 241

مهرى كه براى حق‌تعالى باشد 228

مهمان كه رسد به چشم خود بنشانش 276

ميدان بكام خاطر و گوئى نمىزنى 128

نادان كه حسد از دل او سر برزد 222

ناظر روى تو صاحب‌نظرى نيست كه نيست 136

ناگاه ز غيب دلنوازى برسد 470

ناگاه زمانه كرد انگيز فراق 324

ناگاه شكسته‌اى كه باشد به طرف 474

نام پدر و مادر صورى نبرند 216

نام تو برم كه جان خود تازه كنم 495

نردبان پايهء سراچهء غيب 42

نسبت اقتدار فعل بما 67

نظر پاك اين‌چنين بيند 70

نقد صوفى نه همه صافى بىغش باشد 19

نگار من كه بمكتب نرفت و خطّ ننوشت 136

نگريخته‌ام بعمر خويش از كه و مه 349

نور مىبخشد بخاص و عام عالم بىدريغ 4

نورى كه بذات خويش پيدا شده است 39

نه هركه چهره برافروخت دلبرى داند 19

نى آنكه دهد قوّت ايشان به ستم 707

نى خوارى درويش دوامى دارد 226

نيكى به كسى كن كه بود اهل كرم 704

نيكى و بدى ما بتقدير خدا 473

نى من تنها به مدحش سرفرازى مىكنم 7

نى نعمت و نى بلا نخواهد ماندن 244

نى هستى اين طايفه خواهد ماندن 416

وان دم كه رسد به مستحقّان فيضت 684

وان كس كه نبُرد ره بآداب نبى 291

وان‌كس كه نيافت بهره از شرع نبى 660

وانگاه‌كه مُرد پنجه‌اش يافت گشاد 792

وانها كه بجهل راه حقّ مىپوشند 582

وانها كه ز مرگ دشمنان شاد شوند 419

وانها كه كمال علم و حكمت دارند 619

وانها كه ندارند ز دنيا بهره 482

ور بخت مدد كند بتوفيق إله 314

ور طبع تو پيوسته نخواهد آن را 335

وز جهل يكى كه ماند در قيد ضلال 460

وصف رخسارهء خورشيد ز خفّاش مپرس 17

وقت است كه من بر صف دشمن بزنم 502

وين طُرفه كه آنچه مىشود هم ظاهر 37

وين طُرفه كه خانه مىشود مسكن بوم 317

وين طُرفه كه كس به من نمىدارد گوش 512

هر آب كه شد بسته و برفش خوانى 147

هر اهل دلى كه هست از كام جداست 698

هربار كه پيش عقل نامت بردم 584