شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٥٧

خطاب صواب حقايق‌مآب « 5 » به عمر بن « 6 » خطّاب

مردى كه « 1 » ز قيد نيك و بد آزادست * داند كه حديث اين جماعت بادست

اظهار حرمان در عين وصال و دم زدن از عطش در ميان زلال

قالوا حبيبك دان منك مقترب * و أنت ذو وله فى الحبّ حيران

قلت قد يحمل الماء الطّهور على * ظهر البعير و يسرى و هو ظمآن

الوله : الحيرة « 2 » . و الطّهور : ما يتطهّر به . و بعير : شتر .

مىفرمايد : گفتند : دوست تو نزديك است از تو ، نزديك‌شونده است ، و تو خداوند حيرتى در دوستى سرگشته . گفتم : به حقيقت بار كرده « 3 » شود آب پاك‌كننده بر پشت شتر و رود ، و او تشنه باشد . س :

آن مه كه چو « 4 » روز روشنى يافت شبش * در عين وصال مىنمايم طلبش

مانند شتر كه آب دارد در بار * وز غايت تشنگى رسد جان به لبش

خطاب صواب حقايق‌مآب « 5 » به عمر بن « 6 » خطّاب

إنّا نعزّيك لا أنّا على ثقة * من الحياة و لكن سنّة الدّين

فلا المعزّى بباق بعد ميّته * و لا المعزّى و لو عاشا إلى حين

مىفرمايد : به درستى كه ما عزا مىدهيم ترا ، نه آنكه ما بر اعتماديم از زندگى ، و ليكن عزا دادن سنّت دين است . پس نه عزاداده باقى است بعد از مردهء « 7 » خود و نه عزادهنده ، و اگرچه زندگانى كنند تا زمانى . س :

اى بهر عزا سياه پوشيده چو دود * وز فعل تو گشته اهل حقّ « 8 » ناخشنود

بسيار مخور غم كه فلان شخص بمرد * او رفت و تو هم در پى او خواهى بود

( 1 ) . E : مرديك . ( 2 ) . E : حيرة . ( 3 ) . E : كرد . ( 4 ) . E : - چو . ( 5 ) . C : - صواب حقايق‌مآب . ( 6 ) . CG : - بن . ( 7 ) . C : ميت . ( 8 ) . A : خود .