شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٩

امر به غنيمت شمردن اقبال و نواختن درويشان بافضال

تباين : از يكدگر جدا شدن . و استقلال : خود بكارى ايستادن . و للّه متعلّق به شكر ، و فى طىّ به كائنة و او صفت نعمة .

مىفرمايد : دشوار مدار دشوارداشته را نزد فرو آمدن آن ، به درستى كه حادثه‌ها هميشه از يكدگر جدااند . بسا نعمت كه خود مشغول نشوى بشكر آن مر خدا را كه در طىّ دشواريها حاصل است . س :

گاهى كه « 1 » ز دوستان جفائى برسد * وز گردش آسمان بلائى برسد

زنهار مخور غصّه كه از عالم غيب * ناگاه شود فتح و صفائى برسد

اشارت برضا و آسودن و منع از جان به غصّه فرسودن

اشارت برضا و آسودن و منع از جان به غصّه فرسودن

هوّن الأمر تعش فى راحة * قلّ ما هوّنت إلّا سيهون

ليس أمر المرء سهلا كلّه * إنّما الأمر سهول و حزون

تطلب الرّاحة فى دار العنا * خاب من يطلب شيئا لا يكون

مىفرمايد : آسان كن كار را ، تا زندگانى كنى در آسايش . اندك باشد چيزى كه آسان كنى ، مگر كه زود آسان شود . نيست كار مرد آسان همهء آن ؛ نيست كار ، مگر آسانها و درشتها . مىجوئى آسايش در سراى رنج . بىبهره باشد ، هركه جويد چيزى را كه نباشد .

س :

جمعى كه طريق لطف و احسان گيرند * وز غايت عقل خوى انسان گيرند

با اهل زمانه سخت‌كوشى نكنند * هر كار كه رو نمايد آسان گيرند

امر به غنيمت شمردن اقبال و نواختن درويشان بافضال

امر به غنيمت شمردن اقبال و نواختن درويشان بافضال

إذا هبّت رياحك فاغتنمها * فعقبى كلّ خافقة سكون

( 1 ) . E : - كه .