شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٤

مذمّت بعضى از قبايل عرب به رذالت و دنائت نسب

و هو قيس عيلان « 1 » . و مراد از لا أنوف و لا فما نفى رياست و فصاحت . و جماعة : گروه .

و المغرم : ما يلزم أداؤه .

مىفرمايد : دورترند از بردبارى و نزديكترند از فحش ، و فرومرده‌ترند به آتشها و بىنام‌ترند به ستاره‌ها . هم‌عهدان نعمتهااند ، بدتر كسى كه به پا سپرد سنگريزه را ، آزادكرده‌هاى قبيلهء قيسند ، نيست هيچ بينىها و نه دهان . پس سابق نشدند قومى « 2 » را به كينه و نه خونى را « 3 » ، و نه شكستند كينه را و نه دريافتند خونى را . و نه ايستاد ازيشان ايستاده‌اى در ميان گروهى ، تا بردارد ستمى را ، يا دفع كند آنچه ادا بايد كرد . س :

هستند جماعتى به‌غايت مردود * كز خانهء ايشان نرود هرگز دود

هرچند كه مال بىنهايت دارند * يك بار كسى نشد « 4 » ازيشان خشنود

( 1 ) . C : غيلان . ( 2 ) . C : كسى . ( 3 ) . C : - را . ( 4 ) . G : نشد كسى .