شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٥
حكايت حرب صفّين و ذكر قبايل همدان و بازنمودن فضائل و مدايح ايشان « 6 »
و او بدست عبد اللّه « 1 » بن سوار عبدى مقتول شد ، و بعضى گويند بدست حريث بن خالد ، و بعضى گويند هانى بن خطّاب ، و بعضى گويند هانى بن عمر ، و بعضى گويند محرز بن صحصح « 2 » . و مرويست كه چون عبيد اللّه بميدان آمد و مبارز جست ، محمّد بن حنفيّه مىخواست كه پيش رود ، مرتضى فرمود : « مكانك ، يا بنىّ ، لا تخرج إليه ! » محمّد گفت :
« و لم ذلك ، يا أمير المؤمنين ؟ فو اللّه ، إن لو دعانى إلى البراز أبوه ، لخرجت إليه . » مرتضى فرمود : « مه ، يا بنىّ ! لا تقل فى أبيه إلّا خيرا . » و سلّم : أبو الأعور عمرو بن سفيان سلّمى كه در وقت توجّه معاويه به شام مقدّمهء لشكر او بود .
مىفرمايد : چشانيديم پسر هند را نيزه زدن ما و زدن ما « 3 » به شمشيرهاى ما ، تا پشت كرد و بازپس ايستاد « 4 » . و پشت كرد ، در حالى كه خواند زبرقان پسر ظالم را و ذاكلع را ، خواند كريب را و نعمت داد ، و عمرو را و نعمان را و بسر را و مالك را و حوشب را ، و خواننده معاويه بود و به تاريكى شب درآمد ، و خواند كرز پسر نبهان را و دو پسر محرّق را و حرث را و قينى را و عبيد اللّه را و ابو الأعور سلّمى را . س :
اعدا كه ز ما غصّه كشيدند همه * وز خنجر ما زهر چشيدند همه
در معركه همچو مرغ وحشى بودند * وز چتر « 5 » سياه ما رميدند همه
حكايت حرب صفّين و ذكر قبايل همدان و بازنمودن فضائل و مدايح ايشان « 6 »
حكايت حرب صفّين و ذكر قبايل همدان و بازنمودن فضائل و مدايح ايشان « 6 »
و لمّا رأيت الخيل تقرع بالقنا * فوارسها حمر العيون دوام
و أقبل رهج فى السّماء كأنّه * غمامة دجن ملبس بقتام
و نادى ابن هند ذا الكلاع و يحصبا * و كندة فى لخم و حىّ جذام
تيمّمت همدان الّذين هم هم * إذا ناب أمر جنّتى و سهامى
أحمر : سرخ ، و حمر : جمع او . و دامى : خون‌آلوده . و رهج « 7 » : گرد حرب . و الدّجن : إلباس
( 1 ) . G : عبيد اللّه . ( 2 ) . CG : صحيح . ( 3 ) . E : - و زدن ما . ( 4 ) . CDG : بازايستاد ، E : بازپس استاد . ( 5 ) . G : حبر . ( 6 ) . C : فضائل و مدايح ايشان . ( 7 ) . G : رمح .