شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٢٧

خطاب به معاوية بن ابى سفيان در وقت بغى و طغيان

خطاب به معاوية بن ابى سفيان در وقت بغى و طغيان

خطاب به معاوية بن ابى سفيان در وقت بغى و طغيان

أما و اللّه إنّ الظّلم شوم * و لا زال المسىء هو الظّلوم

إلى الدّيّان يوم الدّين تمضى * و عند اللّه يجتمع الخصوم

ستعلم فى الحساب إذا التقينا * غدا عند المليك من الغشوم

ستنقطع اللّذاذة عن أناس * من الدّنيا و تنقطع الهموم

الشّوم : نقيض اليمن « 1 » . و الدّين : الجزاء و المكافاة . و خصم : خصومت‌كننده ، و خصوم :

جمع او .

مىفرمايد : بحقّ خدا ، به درستى كه ستم كردن شوم است ، و هميشه بدكننده اوست ستمكار . به جزادهنده در روز جزا بگذرى ، و نزد خدا جمع شوند خصمان . زود بدانى در روزشمار ، چون بهم رسيم فردا نزد پادشاه مطلق ، كه كيست ستم‌كننده . زود بريده شود مزه از مردمى از « 2 » دنيا و بريده شود غمها . س :

فردا كه ز هم جدا شود پاك و پليد * آيد به ميان ز خير و شرّ گفت و شنيد

معلوم شود كه كيست بدبخت و سعيد * مفهوم شود كه كيست نادان و رشيد

لأمر ما تصرّفت اللّيالى * لأمر ما تحرّكت النّجوم

سل الأيّام عن أمم تقضّت * ستخبرك المعالم و الرّسوم

تروم الخلد فى دار المنايا * فكم قد رام مثلك ما تروم

تنام و لم تنم عنك المنايا * تنبّه للمنيّة يا نؤوم

لهوت عن الفناء و أنت تفنى * فما شىء من الدّنيا يدوم

تموت غدا و أنت قرير عين * من العضلات فى لجج تعوم

ما : براى تفخيم . و تصرّف : بازگشتن در كارها . و تحرّك : جنبيدن . و تقضّى : سپرى شدن . و تنبّه : بيدار شدن . و اللّهو : الإعراض . و العضلة ( بالضّمّ ) : الدّاهية . و لجّة : دريا .

( 1 ) . A : الشموم نقيض النمن . ( 2 ) . C : در .