شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١١

فاتحهء اولى « 1 » در بيان راه راست كه مسلوك اصفياست

علم دين فقه است و تفسير و حديث * هركه خواند غير اين گردد خبيث « 1 »

و بعضى افسار تقليد از سر بيرون « 2 » انداخته « 3 » ، فطرت اصلى را سرنگون ساخته‌اند ، نفى اوليا و درويشان بسيار كنند و هرچه به گوش ايشان رسد انكار كنند . به ظاهر نبوّت و توابع آن قانع نباشند و از خود سخنى چند بيهوده تراشند . نه طبعشان گذارد كه بسر تقليد روند و نه توفيقشان باشد كه بوى تحقيق شنوند ، مُذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذلِكَ لا إِلى هؤُلاءِ وَ لا إِلى هؤُلاءِ « 4 » . س :

از بهر فساد و جنگ جمعى مردم * كردند بكوى گمرهى خود را گم

در مدرسه هر علم كه آموخته‌اند * فى القبر يَضرّهم و لا ينفعهم

س :

تا چند چنين جاهل و ابتر بودن * هر روز ز روز پيش بدتر بودن

دربند صفا باش كه بسيار بدست * با مردم درويش مكدّر بودن

شيخ شهاب الدّين عمر سهروردى ، قدّس سرّه « 5 » ، در رشف مىفرمايد كه تا « 6 » چراغ فقر افروخته‌ام « 7 » ، ده شفا سوخته‌ام . و اين نظم اوست :

و كم قلت للقوم أنتم على * شفا حفرة من كتاب الشّفا

فلمّا استهانوا بتوبيخنا * فزعنا إلى اللّه حتّى كفى

فماتوا على دين رسطالس * و عشنا على ملّة المصطفى

ظ :

فكر بهبود خود اى دل ز در « 8 » ديگر كن * درد عاشق نشود به به مداواى « 9 » حكيم

غنچه گو تنگدل از كار فروبسته مباش * كز دم صبح مدد يابد « 10 » و انفاس نسيم

( 1 ) . مصيبت‌نامه : 54 . ( 2 ) . B : بيرون بردن ، F : برون . ( 3 ) . EF : انداخته‌اند . ( 4 ) . النّساء : 143 . ( 5 ) . BCDG : - قدس سره . ( 6 ) . E : - تا . ( 7 ) . E : + و . ( 8 ) . AB : درى . ( 9 ) . G : ز مداواى . ( 10 ) . G : يا بى .