شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٠٩
مرثيّهء ابو طالب و مدح او بمناقب
خشم‌كننده ؟ س :
هرچند ترا بر در دل بايد بود * بيزار ز نقش آب و گل بايد بود
چون نفس تو نيز بر تو دارد حقّى * در شهوت و ترك معتدل بايد بود
ترغيب نفس به جلادت كه منتهى است بكمال سعادت
ترغيب نفس به جلادت كه منتهى است بكمال سعادت
أتصبر للبلوى عزاء و حسبة * فتؤجر أم تسلو سلوّ البهائم
خلقنا رجالا للتّجلّد و الأسى * و تلك الغوانى للبكا و المآتم
الحسبة ( بالكسر ) : توقّع الأجر . و إيجار « 1 » : پاداش دادن « 2 » . و سلوّ : بىغم شدن . و تجلّد :
جلدى « 3 » كردن . و المأتم : عند العرب النّساء الّتى يجتمعن فى الخير و الشرّ ، و الجمع : المآتم ، و عند العامّة المصيبة . « 4 »
مىفرمايد : آيا صبر مىكنى براى بلا به شكيبائى و چشم داشتن مزد ، پس مزد داده شوى ، يا بىغم مىشوى بىغم شدن چهارپايان ؟ آفريده شده‌ايم ما مردان براى جلدى كردن و اندوه ، و آن زنان « 5 » بىنياز از آرايش براى گريه‌اند و مصيبتها . س :
گاهى كه ترا مصيبتى آيد پيش * وز نيش فراق دل شود خسته و ريش
بايد كه بران صبر كنى چون مردان * نى همچو زنان نعره زنى اى درويش
مرثيّهء ابو طالب و مدح او بمناقب
مرثيّهء ابو طالب و مدح او بمناقب
أبا طالب عصمة المستجير * و غيث المحول و نور الظّلم
لقد هدّ فقدك أهل الحفاظ * و قد كنت للمصطفى خير عمّ
هدّ : شكستن .
( 1 ) . E : امجاز . ( 2 ) . A : داشتن . ( 3 ) . E : جلد مى . ( 4 ) . صحاح : 1855 . ( 5 ) . E : زمان .