شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٠٠

مذمّت دنيا كه دام فريب و كان آسيب است

تنبيه بر زوال زمان و فناى جهان

تنبيه بر زوال زمان و فناى جهان

ما الدّهر إلّا يقظة و نوم * و ليلة بينهما و يوم

يعيش قوم و يموت قوم * و الدّهر قاض ما عليه لوم

لوم ( بفتح ) : ملامت كردن .

مىفرمايد : نيست روزگار مگر بيدارى و خوابى ، و شبى در ميان بيدارى و خواب و روزى . مىزيد قومى و مىميرد قومى . و روزگار حكم‌كننده است ، نيست برو ملامتى . س :

در ذات جهان چو نيست انوار قدم * پيوسته كشد رخت به سرحدّ عدم

در هر نفسى قابل فيضى باشد * وان فيض به او رسد ز درياى كرم

بيان امتزاج شهد دهر بزهر و ازدواج لطف او بقهر

بيان امتزاج شهد دهر بزهر و ازدواج لطف او بقهر

أنا بالدّهر عليم و أبو الدّهر و أمّه * ليس يأتى الدّهر يوما بسرور فيتمّه

و إذا سرّك يوما فغدا يأتيك همّه

إتمام : تمام كردن .

مىفرمايد : من به روزگار داناام و پدر دهرم و مادر او . نيست كه آورد دهر روزى شاديى ، پس تمام كند آن را . و چون شاد كند ترا روزى ، پس فردا آيد ترا غم او . س :

فرياد مرا ز « 1 » جور و « 2 » بيراهى دهر * وز تلخى او كه ساخت كامم چون زهر

زنهار بلطف او نگردى مغرور * كز مكمن « 3 » غيب مىجهد لمعهء قهر

مذمّت دنيا كه دام فريب و كان آسيب است

مذمّت دنيا كه دام فريب و كان آسيب است

فمن يحمد الدّنيا بعيش يسرّه * فسوف لعمرى عن قليل يلومها

( 1 ) . G : من از . ( 2 ) . E : - و . ( 3 ) . E : ممكن .