شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٥

دعاى مجرّب در قضاى حاجات مشتمل بر تضرّع و مناجات

إلى المنظر النّزيه * الّذى لا لغوب فيه

هنيئا لساكنيه * فطوبى لعامريه

ذوى المدخل الكريم

هذا مكان نزيه : أى خال بعيد عن النّاس ليس فيه أحد . و لغوب : مانده شدن . و كلّ أمر يأتيك من غير تعب فهو هنىء . « 1 »

مىفرمايد : به نظرگاه خالى كه نيست هيچ مانده شدن درو ، بىآزار مر ساكنان خود را .

پس خوشى عيش مر آبادكنندگان او را ، خداوندان جاى درآمدن بزرگوار . س :

تا چند درين منزل ويران باشم * بىجرم اسير « 2 » بند و زندان باشم

گر مرغ دلم به آشيان ميل كند * ناگاه مقيم باغ رضوان باشم

إلى منزل تعالى * بالحسن قد تلالا

بالنّور قد توالى * نلقى به الجلالا

قد حفّ بالنّسيم

تلألأ البرق : لمع . و توالى : پياپى شدن . و نسيم : باد نرم خوش .

مىفرمايد : بمنزلى كه بلندست به خوبى ، در حالى كه به حقيقت درخشد بنور ، در حالى كه به حقيقت پياپى باشد ، بينيم به آن بزرگى را ، به حقيقت احاطه كرده شده باشد بباد نرم خوش . س :

اى روى تو كرده عالمى را پرنور * وز حسن تو گشته مه به خوبى مشهور

آن دم كه كنم مقام در باغ بهشت * خواهم كه كنيز خانه‌ام باشد حور

إلى المفرش الوطىّ * إلى الملبس البهىّ

إلى المطعم الشّهىّ * إلى المشرب الهنىّ

من السّلسل الختيم

( 1 ) . صحاح : 84 . ( 2 ) . C : + و .