شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٤

دعاى مجرّب در قضاى حاجات مشتمل بر تضرّع و مناجات

نكوهيده است ، و از گرمى او كه « 1 » استوارست ، و از آب او كه گرم است . س :

يا ربّ دل من ز خُلق ناخوش برهان * وز دوزخ گرم و تاب آتش برهان

تا چند به اين و آن تعلّق ورزم * يكباره مرا ازين كشاكش برهان

و أصحبنى القرآن * و أسكنّى الجنان

و زوّجنى الحسان * و ناولنى الأمان

إلى الجنّة النّعيم

إصحاب : يار ساختن . و إسكان : بياراميدن . و الحسان : حسنات الخلق و الخلق . و مناولة :

چيزى به كسى دادن .

مىفرمايد : يار كن مرا قرآن ، و ساكن كن مرا در بهشتها ، و زن ده مرا خوبان ، و بده مرا امان از دوزخ به بهشت آسايش . س :

يا ربّ چو قضا نسخهء تقدير نوشت * اجزاى وجود من بتوحيد سرشت

فردا كه ازين رباط ويران بروم * خواهم كه شوم مقيم در باغ بهشت

إلى نعمة و لهو * به غير استماع لغو

و لا بادّكار شجو * و لا باعتداد شكو

سقيم و لا كليم

ادّكار : به ياد آوردن ، و اصل او « اذتكار » . و الشّجو : الهمّ و الحزن . و اعتداد : بشمار آوردن .

مىفرمايد : بنعمت و بازى « 2 » ، بىشنيدن بيهوده ، و نه به ياد آوردن اندوه ، و نه بشمار آوردن گلهء بيمار و نه مجروح . س :

خرّم‌دل آنكه يافت اسباب بهشت * گردد به رخش گشاده ابواب بهشت

از چهرهء روح گرد تن شويد پاك * پس تازه كند جان خود از آب بهشت

( 1 ) . E : - كه . ( 2 ) . EG : نازى .