شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٣

دعاى مجرّب در قضاى حاجات مشتمل بر تضرّع و مناجات

فقدنى إلى هداك * و لا تغشنى رداك

بتوفيقك العصوم

إغشاء « 1 » : درپوشانيدن .

مىفرمايد : مىبينى مرا و نمىبينم ترا ، و نيست هيچ پروردگار مرا غير تو . پس بكش مرا به راه نمودن خود ، و درمپوش مرا هلاك تو ، بتوفيق تو كه نگاه‌دارنده است . س :

اى عارف اسرار نهانى گشته * سرچشمهء آب زندگانى گشته

از ابر نوال خود مرا فيضى ده * چون فضل « 2 » تو فيّاض معانى گشته

و يا معدن الجلال * و ذا العزّ و الجمال

و ذا الكيد و المحال * و ذا المجد و الفعال

تعاليت من رحيم

المحال ( بكسر ) : الأخذ بالعقوبة . « 3 » و الفعال ( بالفتح ) : الكرم .

مىفرمايد : اى كان بزرگى ، و خداوند عزّت و خوبى ، و خداوند مكر و گرفتن به عقوبت ، و خداوند بزرگى و كرم ، بلندى تو بخشاينده . س :

اى اهل شرف يافته حشمت از تو * عالم همه گشته غرق نعمت از تو

جمعى كه دم از عالم معنى زده‌اند * آموخته‌اند درس حكمت از تو

أجرنى من الجحيم * و من هولها العظيم

و من عيشها الذّميم * و من حرّها المقيم

و من مائها الحميم

حميم : آب گرم .

مىفرمايد : زنهار ده مرا از دوزخ ، و از ترس او كه بزرگ است ، و از زندگانى درو « 4 » كه

( 1 ) . G : غشا . ( 2 ) . EG : فيض . ( 3 ) . مفردات : 762 . ( 4 ) . C : دراز .