شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٢

دعاى مجرّب در قضاى حاجات مشتمل بر تضرّع و مناجات

خود كه بزرگ است . س :

اى فيض تو در انفس و آفاق تمام * احسان تو بىشمار و انعام تو عام

تا ريخته‌اى شراب توفيق بجام * عالم همه از فيض تو باشند بكام

و يا ملجأ الضّعيف * و يا مفزع « 1 » اللّهيف

تباركت من لطيف * رحيم بنا رءوف

خبير بنا كريم

لهف ( بالكسر ) يلهف « 2 » : أى حزن .

مىفرمايد : اى پناهگاه ضعيف ، و اى پناهگاه اندوهناك ، بزرگوارى تو لطف‌كننده ، بخشاينده بما مهربان ، آگاه بما كرم‌كننده . س :

اى عرش مجيد كمترين پايهء تو * شاهان جهان تمام در سايهء تو

چون روى تو جلوه كرد ديدم روشن * از رحمت خاص و عام پيرايهء تو

و يا من قضى بحقّ * على نفس كلّ خلق

وفاة بكلّ أفق * فما ينفع التّوقّى

من الموت و الحتوم

توقّى : حذر كردن . و الحتم : القضاء .

مىفرمايد : اى آن كس كه حكم كرد بحقّ بر نفس هر آفريده مردن را بهر كناره‌اى ، پس سود نكند پرهيز كردن از مرگ و از قضاها . س :

اى بيخته بر وجود ما خاك عدم * بر چهرهء ما كشيده از مرگ رقم

در شام اجل مبين سيه‌روئى ما * طىّ كن بكرم نامهء ما را آن دم

ترانى و لا أراك * و لا ربّ لى سواك

( 1 ) . C : مفرغ . ( 2 ) . C : بلهف .