شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٠

دعاى مجرّب در قضاى حاجات مشتمل بر تضرّع و مناجات

و يا خير مستعاض * لمحض اليقين راض

بما هو عليه قاض * من أحكامه المواضى

تعاليت من حكيم

استعاضة : عوض خواستن . و اليقين : العلم و زوال الشّكّ . و مضى « 1 » أمره : أى نفذ . و تعالى : بلند شدن .

مىفرمايد : اى بهتر عوض خواسته كه براى خالص يقين خشنودست به‌آنچه او بران حكم‌كننده است از حكمهاى « 2 » روان او « 3 » ، بلندى تو دانا . س :

اى خاك درت قبلهء ارباب يقين * پيدا شده از تو هر نفس فتح مبين

خورشيد رخت كرده ز هر گوشه طلوع * وز نور تو گشته پرصفا روى زمين

و يا من بنا يحيط * و عنّا الأذى يميط

و من ملكه البسيط * و من عدله القسيط

على البرّ و الأثيم

إحاطة : گرد درآمدن . و إماطة : دور كردن . و القسط : العدل .

مىفرمايد : اى آن كس كه بما محيط است ، و از ما رنج را دور مىكند ، و آن كس كه ملك او گسترده است ، و آن كس كه عدل او داددهنده است ، بر نيكوكار « 4 » و بزه‌مند . س :

اى سايهء اقبال تو بر فرق جهان * نور تو گرفته غرب تا شرق جهان

آن روز كه شد نور جمالت ظاهر * از روى تو يافت روشنى برق جهان

و يا رائى اللّحوظ * و يا سامع اللّفوظ

و يا قاسم الحظوظ * بإحصائه الحفيظ

بعدل من القسوم

( 1 ) . G : معنى . ( 2 ) . G : + او . ( 3 ) . E : - او . ( 4 ) . E : نكوكار .