شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٨٩

دعاى مجرّب در قضاى حاجات مشتمل بر تضرّع و مناجات

ديو نفس نفرين كرده شده . س :

اى لطف تو كرده روز و شب چارهء من * احسان تو بىحدست دربارهء من

آن دم كه زند آتش شهوت شعله * فرياد ز شرّ « 1 » نفس امّارهء من

و يا منزل المعاش * على النّاس و المواشى

و الأفراخ فى العشاش * من الطّعم و الرّياش

تقدّست من عليم

المعاش : ما يعاش به من المطاعم و الملابس . و ماشية : چهارپاى . و فرخ : بچهء هر « 2 » مرغ كه باشد . و عشّ ( بضمّ ) : آشيانه . و طعم ( بضمّ ) : خورش . و الرّياش ( بالكسر ) : اللّباس الفاخر كالرّيش . و تقدّس : پاك شدن .

مىفرمايد : اى فروفرستندهء اسباب معيشت ، بر مردم و چهارپايان ، و بچه‌هاى مرغ در آشيانه‌ها ، از طعام و لباس ، پاكى تو دانا . س :

اى فضل تو داده هر نفس روزى ما * ظاهر ز تو گشته فتح و فيروزى ما

از خوان تو چون روزى ما شد تعيين * بىفايده است سعى و دلسوزى ما

و يا مالك النّواصى * للمطيعات و العواصى

فما عنه من مناص * لعبد و لا خلاص

لماض و لا مقيم

مىفرمايد : اى خداوند مويهاى پيشانى مر نفسهاى فرمان‌بردار و نافرمان‌بردار را ، پس نيست ازو هيچ جاى گريز مر بنده را و نه رستن مر گذرنده را و نه اقامت‌كننده را . س :

اى خلق جهان را به تو هردم شوقى * در گردن هركسى ز عشقت طوقى

هرچند كسى فاسق و عاصى باشد * او نيز ز جانب تو دارد ذوقى

( 1 ) . E : - شر . ( 2 ) . E : - هر .