شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٨١
حكايت قتل لشكر شام بتيغ آبدار « 8 » خون‌آشام
الباغية . » معاويه گفت : « إنّما قتله من جاء به إلى الحرب . » عبد اللّه بن عمرو بن عاص گفت :
« فكذلك حمزة بن عبد المطّلب يوم أحد ، إنّما قتله النّبىّ ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، و لم يقتله وحشىّ . » معاويه با عمرو گفت : « نحّ « 1 » ابنك الّذى لا يدرى ما يقول . » و حضرت مرتضى تشريف داد و بالاى سر او بايستاد و فرمود : « إنّا للّه و إنّا إليه راجعون . إنّ امرأ لم يدخل عليه مصيبة من قتل « 2 » عمّار ، فما هو فى الإسلام من شىء . » و باتّفاق « 3 » اصحاب نماز برو « 4 » گزارد « 5 » . و اين دو بيت دران « 6 » روز فرمود « 7 » .
حكايت قتل لشكر شام بتيغ آبدار « 8 » خون‌آشام
حكايت قتل لشكر شام بتيغ آبدار « 8 » خون‌آشام
كأيّن تركنا فى دمشق و أهلها * من أشمط موتور و شمطاء ثاكل
و غانية صاد الرّماح حليلها * و أضحت بعيد اليوم إحدى الأرامل
تبكّى على بعل لها راح غازيا * و ليس إلى يوم الحساب بقافل
و نحن أناس لا تصيد رماحنا * إذا ما طعنّا القوم غير المقاتل
دمشق ( بفتح الميم « 9 » ) : قصبة بلاد الشّام . و أشمط : مرد دوموى ، و شمطاء : مؤنّث او .
و الموتور : الّذى قتل له قتيل « 10 » فلم يدرك بثأره « 11 » . و غانية : زن بىنياز از آرايش . حليل : شوهر .
و أرملة : بيوه‌زن . و تبكية : گريستن . و بعل : شوى . و غزو : به جنگ رفتن . و قفل و قفول : از سفر بازگشتن . و مقاتلة و قتال : با كسى حرب كردن .
مىفرمايد : بسيار گذاشتيم در دمشق و اهل آن از مرد دوموى كه متعلّق او كشته شده و خون نمىتواند خواست و زن دوموى فرزندمرده . و زن بىنياز از آرايش كه شكار كرد نيزه‌ها شوهر او را و گشت پس‌ترك از امروز يكى از بيوگان . مىگريد « 12 » بر شوهرى كه مرو
( 1 ) . B : بخ . ( 2 ) . E : قبل . ( 3 ) . B : اتفاق . ( 4 ) . B : نماز او . ( 5 ) . B : نماز او گزارد ، G : نماز وتر گذاشت . ( 6 ) . E : + دو . ( 7 ) . C : + رضوان اللّه عليهم اجمعين . ( 8 ) . C : ايد از . ( 9 ) . E : بفتح ميم . ( 10 ) . E : قبيل . ( 11 ) . E : ثباره . - - صحاح : 843 . ( 12 ) . E : مىگويد .