شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٤٨

خطاب به حارث اعور همدانى و نويد دادن او بفيض رحمانى

سُكارى وَ ما هُمْ بِسُكارى وَ لكِنَّ عَذابَ اللَّهِ شَدِيدٌ « 1 » .

مىفرمايد : بينى مردم را مستان بىمى ، و ليكن « 2 » بيند چشم آنچه ترساند او را . گناهان من بلاى منند . پس چيست چارهء من ، چون باشم در روز برانگيختن بردارندهء آن ؟

فراموش كردم جاى بازگشتن را ؛ پس اى هلاك نفس ! حاضر شو ، و داده‌ام مر نفس را اميدهاى او . س :

فردا كه من از بيم شوم بىمى مست * وز بار گناه و معصيت باشم پست

يا ربّ بكرم دست من خسته بگير * تا دل نرود ز خوف آن روز ز دست

خطاب به حارث اعور همدانى و نويد دادن او بفيض رحمانى

خطاب به حارث اعور همدانى و نويد دادن او بفيض رحمانى

يا حار همدان من يمت يرنى * من مؤمن أو منافق قبلا

يعرفنى طرفه و أعرفه * بنعته و اسمه و ما فعلا

و أنت عند الصّراط معترضى * فلا تخف عثرة و لا زللا

مراد از حار حارث « 3 » اعور همدانى ، از خواصّ اصحاب مرتضى ، عليه السّلام ، « 4 » بود و ترخيم او به ضرورت شعرست ؛ چه ترخيم مناداى مضاف در سعت كلام جائز نيست .

و رأيته قبلا ( بالفتح أو بالضّمّ ) : أى مقابلة و عيانا . و النّعت : الصّفة . و صراط : راه ، و المراد هاهنا « 5 » ما نطق به الحديث النّبوىّ ، صلّى اللّه عليه و سلّم : « و هو جسر ممدود على جهنّم أدقّ من الشّعر و أحدّ من غرار « 6 » السّيف ( أى حدّه ) يعبره أهل الجنّة و نزل به أقدام أهل النّار . » و اعتراض : كسى را فراپيش آمدن در چيزى .

مىفرمايد : اى حارث همدان ، هركه بميرد ، ببيند مرا از مؤمن يا منافق رويارو « 7 » .

بشناسد مرا چشم او و بشناسم او را به صفت او و نام او و آنچه كرده باشد . و تو نزد صراط

( 1 ) . الحجّ : 2 . ( 2 ) . E : و لكن . ( 3 ) . E : + بن . ( 4 ) . جز A : - عليه السلام . ( 5 ) . E : هنا . ( 6 ) . E : العرغرار . ( 7 ) . B : روبارو ، C : روباروى .