شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٧

تنبيه نفس خويش به رسيدن اجل و قطع سلسلهء رجا و سررشتهء امل

و ما تصنع بالدّنيا * و ظلّ الميل يكفيكا

هب : انگار . و مؤاتاة : كسى را فرمان‌بردارى كردن . و ظلّ : سايه . و ميل ( بكسر ) : نشانهء « 1 » فرسنگ .

مىفرمايد : انگار كه دنيا فرمان مىبرد ترا ، آيا نيست مرگ كه مىآيد ترا ؟ و چه مىكنى به دنيا و سايهء نشانهء فرسنگ بس است ترا ؟ س :

گيرم كه جهان مسخّر كلك تو است * هر گوهر و درّ كه هست در سلك تو است

يك قطعه زمين ترا چو كافى باشد * زين فكر چه حاصل كه جهان ملك تو است

تنبيه نفس خويش به رسيدن اجل و قطع سلسلهء رجا و سررشتهء امل

تنبيه نفس خويش به رسيدن اجل و قطع سلسلهء رجا و سررشتهء امل

أشدد حيازيمك للموت * فإنّ الموت لاقيكا

و لا تجزع من الموت * إذا حلّ بواديكا

فإنّ الدّرع و البيض * ة يوم الرّوع يكفيكا

كما أضحكك الدّهر * كذاك الدّهر يبكيكا

فقد أعرف أقواما * و إن كانوا صعاليكا

مساريع إلى النّجد * ة للغىّ متاريكا

حيزوم : گرداگرد سينه . و وادى : رودخانه . و إضحاك : خندانيدن . و إبكاء « 2 » : گريانيدن . و مساريع و متاريك : جمع مسراع و متراك « 3 » .

مىفرمايد : سخت « 4 » كن گرداگردهاى سينه را براى مرگ ؛ چه به درستى كه مرگ رسنده

( 1 ) . G : نشان . ( 2 ) . C : ابكار . ( 3 ) . E : و مساريع جمع مسراع و متاريك جمع متراك . ( 4 ) . B : سخن .