شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٦

بازداشتن نفس از حرص و هوا و ارشاد بمقام قناعت و رضا

و حق‌ّتعالى براى آزمايش « 1 » غلّه و گلّهء او را تباه كرد و ديوار بر سر هفت دختر و هفت پسر او انداخت و هلاك ساخت و هفت سال كرم در « 2 » اعضاى او افكند و او از مقام صبر و شكر متجاوز نشد ، پس بفضل حق‌ّتعالى « 3 » صحّت يافت .

مىفرمايد : به تو ، اى پروردگار من ، نه به غير تو ، روآوردم به قصد ؛ مىجويم خشنودى ترا .

درخواست مىكنم ترا امروز به‌آنچه دعا كرد ترا ايّوب ، چون فروآمد به او بلاى تو . اگر باشد كه از من به حقيقت نزديك شود قضاى تو ، اى پروردگار من ، پس بركت كن مرا از ديدار تو .

س :

يا ربّ بكرم باغ دلم گلشن كن * وز نور لقا دو چشم من روشن كن

در روز اجل « 4 » كه چهره بر خاك نهم * از روضه به گور تنگ من روزن كن

مدح عساكر ظفرمآثر

مدح عساكر ظفرمآثر

قومى إذا اشتبك القنا * جعلوا الصّدور لها مسالك

اللّابسون دروعهم فو * ق القلوب لأجل ذلك

اشتباك : بهم درشدن . و لأجلك : براى تو .

مىفرمايد : قوم من ، چون بهم درشوند نيزه‌ها ، گردانند سينه‌ها را مران نيزه‌ها را راهها ؛ پوشندگان زرههاى خود بالاى دلها براى آن . س :

داريم جماعتى ز ارباب بصر * وز اهل صفا هميشه يابند نظر

در معركه از خصم ندارند حذر * پيوسته كنند سينه در جنگ سپر

بازداشتن نفس از حرص و هوا و ارشاد بمقام قناعت و رضا

بازداشتن نفس از حرص و هوا و ارشاد بمقام قناعت و رضا

هب الدّنيا تؤاتيكا * أ ليس الموت يأتيكا

( 1 ) . E : - آزمايش . ( 2 ) . E : از . ( 3 ) . E : - تعالى . ( 4 ) . E : ازل .