شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٤

اشاره به جزاى اعمال و اقوال در جميع اوقات و احوال

گذشت .

مىفرمايد : عاجز شدن از دريافتن مرتبهء دريافتن « 1 » است ، و بازجستن از راز خداوند راز انباز آوردنست . و در پنهانهاى همّتهاى خلايق همّتهاست از خداوند خردها كه عاجزست از آن پرى و فرشتگان « 2 » . راه مىنمايد به خود آن كس را كه ازوست به او راه نمودن ، در حالى كه دريافته شده است و ولى خدا دريابنده است . س :

اى كرده هوس كه فهم اسرار كنى * خود را چه بقيد فكر افگار « 3 » كنى

ادراك تو آنست كه عاجز گردى * وانگاه بعجز خويش اقرار كنى

توحيد ذاتى كه اشرف مطالب اوليا و ارفع مراتب اصفياست

توحيد ذاتى كه اشرف مطالب اوليا و ارفع مراتب اصفياست

لا شىء إلّا اللّه فارفع همّكا * يكفيك ربّ النّاس ما أهمّكا

إهمام : غمناك كردن و انديشه آوردن . و تحقيق مصراع اوّل در فاتحهء ثانيه گذشت .

مىفرمايد : نيست هيچ چيز « 4 » مگر خدا ، پس بلند كن قصد خود را . بس است ترا پروردگار مردم . چه چيز غمناك كرده است ترا ؟ س :

در كَوْن و مكان غير خدا ظاهر نيست * در ديدهء خلق غير او ناظر نيست

گاهى كه شوى تيره‌دل از خلق مرنج * وين نكته بدان كه غير حقّ قادر نيست

اشاره به جزاى اعمال و اقوال در جميع اوقات و احوال

اشاره به جزاى اعمال و اقوال در جميع اوقات و احوال

أيّها الكاتب ما تك * تب مكتوب عليك

فاجعل المكتوب خيرا * فهو مردود إليك

مىفرمايد : اى نويسنده ، آنچه نويسى تو ، نوشته شده است بر تو ، پس بگردان نوشته

( 1 ) . G : دريافت . ( 2 ) . C : فريشتگان . ( 3 ) . E : فكر و افكار . ( 4 ) . E : خير .