شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٧

خطاب به عبيدة بن بريده كه از خواصّ اصحاب او بوده و قصب سبق از اقران « 5 » خويش ربوده « 6 »

بيض الأنوق » « 1 » ، لأنّه يحرزها فلا يكاد يظفر بها ، لأنّ أوكارها فى رءوس الجبال و الأماكن الصّعبة البعيدة . « 2 »

مىفرمايد : به غربت رفتم تا سؤال كنم از كسى كه پيش آيد مرا از مردم كه آيا هيچ دوست راست هست . پس گفتند : دو نايابند « 3 » كه يافت نمىشوند ، دوست راست و خايهء رخمه . س :

هرچند كه من گرد جهان گرديدم * وز « 4 » اهل زمان حال كسان پرسيدم

يك يار وفادار نديدم هرگز * وز باب صفا غير سخن نشنيدم

شكوه از ياران منافق و رفيقان ناموافق

شكوه از ياران منافق و رفيقان ناموافق

تراب على رأس الزّمان فإنّه * زمان عقوق لا زمان حقوق

فكلّ رفيق فيه غير موافق * و كلّ صديق فيه غير صدوق

عقوق : نافرمانى كردن كسى را كه حقّ او بر تو واجب باشد . و رفيق : يار . و الوفاق :

الموافقة .

مىفرمايد : خاك بر سر زمان ! چه به درستى كه او زمان نافرمانى ارباب حقوق است ، نه زمان حقوق است . پس هر يارى درو ناموافق است و هر دوستى درو ناراست است . س :

در روى زمين رنگ صفا پيدا نيست * در لوح زمان نقش وفا پيدا نيست

هرچند كه با كسى وفا مىورزم * از جانب او غير جفا پيدا نيست

خطاب به عبيدة بن بريده كه از خواصّ اصحاب او بوده و قصب سبق از اقران « 5 » خويش ربوده « 6 »

خطاب به عبيدة بن بريده كه از خواصّ اصحاب او بوده و قصب سبق از اقران « 5 » خويش ربوده « 6 »

ما من صديق و إن تمّت صداقته * يوما بأنجح فى الحاجات من طبق

( 1 ) . C : + و . ( 2 ) . صحاح : 1447 . ( 3 ) . A : ناياب است . ( 4 ) . CG : از . ( 5 ) . C : قران . ( 6 ) . E : بربوده .