شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٥

بيان فناى جهان و سرعت زوال آن

مىفرمايد : خشنود شدم به‌آنچه قسمت كرد خدا « 1 » براى من ، و گذاشتم كار خود را به آفريدگار « 2 » خود . هرآينه به حقيقت نيكوئى كرد خدا در آنچه گذشت ، همچنين نيكوئى كند در آنچه مانده است . س :

در مُلك بدن چو عقل قاضى باشد * از قسمت حقّ هميشه راضى باشد

چون حال گذشته بود بسيار نكو * امّيد كه آينده چو ماضى باشد

ترجيح و تفضيل علم بر مال كه علم موصوف بدوام است و مال بزوال

ترجيح و تفضيل علم بر مال كه علم موصوف بدوام است و مال بزوال

علمى معى أينما قد « 3 » كنت يتبعنى * قلبى وعاء له لا جوف صندوق

إن كنت فى البيت كان العلم فيه معى * أو كنت فى السّوق كان العلم فى السّوق

جوف : درون . و صندوق بضمّ .

مىفرمايد : علم من با من است ، هركجا كه « 4 » به حقيقت هستم ، از پى مىآيد مرا . دل من ظرف است مر علم را ، نه درون صندوق . اگر هستم در خانه ، هست علم در خانه با من ؛ يا هستم در بازار ، هست علم در بازار . س :

اى سفله كه در حرص و دنائت « 5 » طاقى * پيوسته بمال و جاه خود مشتاقى

اسباب جهان به كس نخواهد ماندن * در علم يقين كوش كه باشد باقى

بيان فناى جهان و سرعت زوال آن

بيان فناى جهان و سرعت زوال آن

أرى الدّنيا ستؤذن بانطلاق * مشمّرة على قدم و ساق

فلا الدّنيا بباقية لحىّ * و لا حىّ على الدّنيا بباق

انطلاق : رفتن . و تشمير « 6 » : فراهم گرفتن جامه . و السّاق : ساق القدم .

( 1 ) . C : خداى . ( 2 ) . E : آفريده‌كار . ( 3 ) . C : - قد . ( 4 ) . E : هرجا كه . ( 5 ) . G : قناعت . ( 6 ) . B : به شمشير .