شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٠

توقيف شرف انسان بر فضل و عفو و احسان

اميدوار ساختن ارباب مناهى بفضل و رحمت الهى

اميدوار ساختن ارباب مناهى بفضل و رحمت الهى

من عدا ثمّ اعتدى ثمّ اقترف * ثمّ ارعوى ثمّ انتهى ثمّ اعترف

أبشر بقول اللّه فى آياته * إن ينتهوا يغفر لهم ما قد سلف

عدو و عدوان : بيداد كردن و از حدّ درگذشتن ؛ و اعتداء : مبالغه دران . و قد مرّ أنّ الاقتراف « 1 » الاكتساب إساءة أو غيرها ، لكنّه فى الإساءة أكثر استعمالا و لهذا يقال :

« الاعتراف يزيل الاقتراف » . « 2 » و ارعواء و انتهاء : بازايستادن . و اعتراف : اقرار كردن . و ابشار : مژده دادن . و سلف و سلوف : گذشتن ( از اوّل ) .

مىفرمايد : هركه بيداد كرد ، پس مبالغه كرد دران ، پس بدى كرد ، پس بازايستاد ، پس بازايستاد ، پس اقرار كرد كه بد كرده ، مژده ده او را به گفتار خدا در آيتهاى « 3 » او : اگر بازايستند « 4 » ، آمرزيده شود مر ايشان را آنچه به حقيقت گذشت . س :

هرچند كه جرم بىنهايت دارم * وز جانب نفس خود شكايت دارم

گاهى كه كشد سخن به آمرزش حقّ * در باب اميد صد حكايت دارم

توقيف شرف انسان بر فضل و عفو و احسان

توقيف شرف انسان بر فضل و عفو و احسان

إن كنت تطلب رتبة الأشراف * فعليك بالإحسان و الإنصاف

و إذا اعتدى أحد عليك فخلّه * و الدّهر فهو له مكاف كاف

أشراف : جمع شريف ، مثل أيتام و يتيم . و الإنصاف : العدالة . و مكافاة : جزا دادن . و الدّهر مفعول معه .

مىفرمايد : اگر هستى تو كه مىجوئى مرتبهء بزرگان را ، پس فراگير احسان و عدالت را .

و « 5 » چون بيداد كند يكى بر تو ، پس رها كن او را با روزگار ؛ چه روزگار مرو را

( 1 ) . C : الاقتراب . ( 2 ) . مفردات : 667 . ( 3 ) . CG : انتهاء . ( 4 ) . A : بازايستد . ( 5 ) . E : - و .