شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٦٠

تضرّع و مناجات با قاضى حاجات « 4 »

الطّعم ( بالفتح ) : ما يؤديه الذّوق ، يقال : طعمه مرّ . « 1 » و بنون : جمع ابن . و تضييع : ضايع كردن .

مىفرمايد : اى معبود من ، بچشان مرا طعم عفو خود در روزى كه نه پسران و نه مال دران روز سود كند . اى معبود من ، چون نگاه ندارى تو مرا ، باشم ضايع ؛ و اگر باشى تو كه نگاه دارى مرا ، پس نيستم من كه ضايع كرده شوم . اى معبود من ، چون عفو نكنى تو از « 2 » نانيكوكارى ، پس كيست براى بدكارى كه بهوى و هوس برخوردار مىشود ؟ س :

اى خلق جهان از مى احسان تو مست * وز فيض تو گشته عالمى باده‌پرست

لطف تو اگر مرا نمىگيرد دست * از بار گناه خويش خواهم شد پست

إلهى لئن فرّطت فى طلب التّقى * فها أنا إثر العفو أقفو و أتبع

إلهى ذنوبى بذّت الطّود و اعتلت * و صفحك عن ذنبى أجلّ و أرفع

إلهى لئن أخطأت جهلا فطالما * رجوتك حتّى قيل ما هو يجزع

إثر ( بكسر ) : نشان . و قفو : از قفا رفتن . و بذّ : غلبه كردن . و طود : كوه . و اعتلاء : بلند شدن . و رفع رفعة : ارتفع قدره . و إخطاء : خطا كردن .

مىفرمايد : اى معبود من ، هرآينه اگر تقصير كردم در طلب تقوى ، پس اينك من نشان عفو را از قفا مىروم و پيروى مىكنم . اى معبود من ، گناهان من غالب شدند بر كوه و بالا گرفتند ، و عفو تو از گناه من بزرگتر و بلندترست « 3 » . اى معبود من ، هرآينه اگر خطا كردم بجهل ، پس ديرست كه اميد دارم به تو ، تا غايتى كه گفته شد در شأن من : نيست او كه بىصبرى كند . س :

يا ربّ ز غضب مرحمتت پيش‌ترست * قهر تو دل ريش مرا نيشترست

هرچند گناه و جرم ما بسيارست * احسان تو بسيار از آن بيشترست

إلهى ينحّى ذكر طولك لوعتى * و ذكر الخطايا العين منّى يدمع

إلهى أقلنى عثرتى و امح حوبتى * فإنّى مقرّ خائف متضرّع

( 1 ) . صحاح : 1974 . ( 2 ) . E : + من . ( 3 ) . C : بزرگترست و بلندتر .