شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٥٩

تضرّع و مناجات با قاضى حاجات « 4 »

گردانيدن . و فؤاد : دل . و سيب : روان شدن آب . و المطمع مصدر . و مناجاتى مفعول به تسمع .

مىفرمايد : اى معبود من ، مىبينى حال مرا و درويشى « 1 » مرا و حاجت مرا ، و تو مناجات پوشيدهء مرا مىشنوى « 2 » . اى معبود من ، پس مبر اميد مرا و مگردان دل مرا ؛ كه مرا در روان شدن جود تو طمع است . س :

يا ربّ همه را ز فيض خود كامى ده * وز بادهء عشق و معرفت جامى ده

از غايت فقر و نيستى مضطربيم * لطفى « 3 » كن و ما را همه آرامى ده

إلهى أجرنى من عذابك إنّنى * أسير ذليل خائف لك أخضع

إلهى فآنسنى بتلقين حجّتى * إذا كان لى فى القبر مثوى و مضجع

إلهى لئن عذّبتنى ألف حجّة * فحبل رجائى منك لا يتقطّع

مؤانسة : كسى را مونس كردن . و تلقين : كلمه بدهن دادن . و الحجّة : البرهان . و ضجع و ضجوع : پهلو بر زمين نهادن ( از ثالث ) .

مىفرمايد : اى معبود من ، زنهار ده مرا از عذاب خود . به درستى كه من اسير خوار ترسنده‌ام ، مر « 4 » ترا فروتنى مىكنم . اى معبود من ، پس انس ده مرا بتلقين حجّت من « 5 » بر منكر و نكير ، چون باشد مرا در گور جاى اقامت و پهلو نهادن . اى معبود من ، هرآينه اگر عذاب كنى مرا هزار سال ، پس ريسمان اميد من از تو بريده نمىشود . س :

روزى كه اجل كند گريبانم چاك * وز غايت بىخودى نهم رو بر خاك

خواهم كه مرا ز خاك ره بردارى * وز نقش گنه لوح دلم سازى پاك

إلهى أذقنى طعم عفوك يوم لا * بنون و لا مال هنالك ينفع

إلهى إذا لم ترعنى كنت ضائعا * و إن كنت ترعانى فلست أضيّع

إلهى إذا لم تعف عن غير محسن * فمن لمسيء بالهوى يتمتّع

( 1 ) . C : دريشى . ( 2 ) . G : - اى معبود من . . . ( 3 ) . C : لطف . ( 4 ) . G : من . ( 5 ) . E : - من .