شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٥٤

بيان انتهاى هر جمعيّتى به پريشانى و شكايت از روزگار به بىسامانى « 2 »

نهى از حرص و هوا و ترغيب به قناعت و رضا

نهى از حرص و هوا و ترغيب به قناعت و رضا

دع الحرص على الدّنيا * و فى العيش فلا تطمع

و لا تجمع من المال * فلا تدرى لمن تجمع

و لا تدرى أ في أرض * ك أم فى غيرها تصرع

فإنّ الرّزق مقسوم * و كدّ المرء لا ينفع

فقير كلّ من يطمع * غنىّ كلّ من يقنع

القناعة ( بالفتح ) : الرّضا بالقسم .

مىفرمايد : بگذار حرص را بر دنيا ، و در زيستن پس طمع مكن . و جمع مكن از مال ؛ چه نمىدانى كه براى كه جمع مىكنى . و نمىدانى كه آيا در زمين خود يا در غير آن افكنده خواهى شد . پس به درستى كه روزىبخش كرده شده است ، و رنجه شدن مرد سود نمىدهد . درويش است ، هركه طمع مىكند ؛ توانگرست ، هركه قناعت مىكند . س :

تا چند ترا حرص و طمع خواهد بود * بر لوح دلت نقش جزع خواهد بود

بگذر ز « 1 » سر جهان كه در آخر كار * نفع تو ز تقوى و ورع خواهد بود

س :

گر عقل تو بر نفس مقدّم نشود * اسلام تو پيش ما مسلّم نشود

دندان طمع كه باد حرص است درو * تا برنكنى درد سرت كم نشود

بيان انتهاى هر جمعيّتى به پريشانى و شكايت از روزگار به بىسامانى « 2 »

بيان انتهاى هر جمعيّتى به پريشانى و شكايت از روزگار به بىسامانى « 2 »

قصر الجديد إلى بلى * و الوصل فى الدّنيا انقطاعه

أىّ اجتماع لم يصر * لتشتّت منه اجتماعه

أم أىّ شعب لالتيا * م لم يفرّقه انصداعه « 3 »

أم أىّ منتفع بشى * ء ثمّ تمّ له انتفاعه

( 1 ) . E : بگذرد . ( 2 ) . E : به بىسروسامانى . ( 3 ) . C : لانصداعه .