شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٥٢

تشنيع بر اهل زمان خود به ترك وفا و ارشاد بصبر كه منتج صدق است و موجب صفا

لا تلتطخ بوقيعة * فى النّاس تلطخك الوقيعة

إنّ التّخلّق ليس يمك * ث أن يؤول إلى الطّبيعه

جبل الأنام من العبا * د على الشّريفة و الوضيعه

تعاهد : تعهّد كسى كردن . و التطاخ : آلوده شدن . و الوقيعة فى النّاس : الغيبة . و لطخ :

آلودن ( از ثالث ) . و مكث : درنگ كردن ( از اوّل ) . و الجبلّة ( بالكسر ) : الخلقة . و الوضيع :

الدّنىء . و الشّريفة و الوضيعة نعت « الأخلاق » المقدّرة .

مىفرمايد : ترك تعهّد مر دوست را باشد داعيهء بريدن . آلوده مشو به غيبت در ميان مردم كه آلوده كند ترا غيبت . به درستى كه خو گرفتن نيست كه درنگ كند كه بازگردد بسرشت .

آفريده شده‌اند خلايق از بندگان بر اخلاق شريفه و اخلاق خسيسه . س :

اى برده ز ميدان كرم گوى وفا * آئينه‌صفت باش به آئين صفا

چون لوح دلت قابل هر نقشى هست * زنهار كه تيره‌اش نسازى به جفا

تشنيع بر اهل زمان خود به ترك وفا و ارشاد بصبر كه منتج صدق است و موجب صفا

تشنيع بر اهل زمان خود به ترك وفا و ارشاد بصبر كه منتج صدق است و موجب صفا

مات الوفاء فلا رفد و لا طمع * فى النّاس لم يبق إلّا اليأس و الجزع

فاصبر على ثقة باللّه و ارض به * فاللّه أكرم من يرجى و يتّبع

رفد ( بكسر ) : عطا . و اتّباع : از پى رفتن .

مىفرمايد : مرد وفا ، پس نه عطاست و نه طمع در مردم . نماند ، مگر نااميدى و بىصبرى . پس صبر كن بر اعتماد به خدا « 1 » و خشنود باش به آن ؛ چه خدا كريم‌تر كسى « 2 » است كه اميد داشته شود و از پى رفته شود . س :

از خلق جهان وفا مجوئيد كه نيست * وز اهل زمان صفا مجوئيد كه نيست

سرچشمهء فيضها خدا باشد و بس * از غير خدا عطا مجوئيد كه نيست

( 1 ) . C : بر خدا . ( 2 ) . E : كس .