شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٢٩

شكايت از قحط رجال و تنبيه نفس بر فنا و زوال

نهى از اعتراض بر قضاى خالق و امر به مساهله با جميع خلايق

نهى از اعتراض بر قضاى خالق و امر به مساهله با جميع خلايق

لا تتّهم ربّك فى ما قضى * و هوّن الأمر و طب نفسا

لكلّ همّ فرج عاجل * يأتى على المصبح و الممسى

اتّهام : كسى را تهمت‌زده كردن . و قضاء : حكم كردن . و طيب : خوش بودن ( از ثانى ) .

و المصبح و الممسى ( بضمّ الميم ) : مصدر ان بمعنى الإصباح و الإمساء .

مىفرمايد : تهمت منه پروردگار خود را در آنچه حكم كرده ، و آسان كن كار را ، و خوش باش بنفس خويش . مر هر غمى را فرجى است « 1 » شتابنده كه مىآيد بر بامداد كردن و شبانگاه كردن . س :

اى دوست به حكم حقّ رضا بايد داد * وز روى صفا تن به قضا بايد داد

گر نفس كند جلوه به آئين خلاف * او را بخلاف او سزا بايد داد

شكايت از قحط رجال و تنبيه نفس بر فنا و زوال

شكايت از قحط رجال و تنبيه نفس بر فنا و زوال

الحمد للّه حمدا لا شريك له * دأبى فى صبحه و فى غلسه

لم يبق لى مؤنس فيؤنسنى * إلّا أنيس أخاف من أنسه

فاعتزل النّاس ما استطعت و لا * تركن إلى من تخاف من دنسه

فالعبد يرجوا ما ليس يدركه * و الموت أدنى إليه من نفسه

غلس : تاريكى آخر شب . و إيناس : شاد كردن « 2 » . و أنس ( بفتح ) : انس گرفتن ( از رابع ) . و اعتزال : جدا شدن و به يك‌سو « 3 » شدن .

مىفرمايد : ستايش مر خدا را « 4 » ، ستايشى كه نيست هيچ انباز « 5 » مرو را دران ستايش ، خوى من است در صبح او و « 6 » در تاريكى آخر شب او . نماند مرا غم‌گسارى كه شاد كند

( 1 ) . G : فرحى است . ( 2 ) . CG : شدن . ( 3 ) . E : يكسو . ( 4 ) . AC : خداى را . ( 5 ) . G : انبازى . ( 6 ) . E : - و .