شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٢١

شكوه از حيلت عمرو بن عاص با ابو موسى اشعرى در باب تحكيم و لعب انگشترى

تأخير كرده شده . س :

اى كرده هوس تاج خلافت به گزاف * تا چند كشى بر سر من تيغ خلاف

گويند كه دعوى شجاعت دارى * برخيز و بيا كه روز حربست و مصاف

حكايت

حكايت

ابن اعثم گويد : چون معاويه اين رجز بشنيد ، گفت : « و اللّه « 1 » لقد دعانى إلى النّزال ، حتّى لقد استحييت من قريش . » پس عتبه ، برادر معاويه ، با او « 2 » گفت : « أله عن كلام علىّ حتّى كأنّك لم تسمعه ، فإنّك « 3 » تعلم أنّه قد قتل غلامك حريثا و فضح عمرو بن عاص و ليس أحد من العرب يقدم على مبارزته إلّا و هو من نفسه « 4 » آئس . فإيّاك و مبارزة علىّ ، فو اللّه لئن برزت إليه ، لا « 5 » شممت رائحة الحياة بعدها أبدا . » « 6 »

شكوه از حيلت عمرو بن عاص با ابو موسى اشعرى در باب تحكيم و لعب انگشترى

شكوه از حيلت عمرو بن عاص با ابو موسى اشعرى در باب تحكيم و لعب انگشترى

لقد عجزت عجز من لا يقتدر * سوف أكيس بعدها و أستمرّ

أرفع من ذيلى ما كان يجرّ * قد يجمع الأمر الشّتيت المنتشر

اقتدار : توانا شدن . و كيس و كياسة : زيرك شدن و به زيركى غلبه كردن . و انتشار : پراكنده شدن .

مىفرمايد : هرآينه به حقيقت سست شدم من ، سست شدن آن كس كه توانا نباشد . زود زيرك مىشوم ، يا غلبه مىكنم به زيركى و استوار مىشوم . برمىدارم از دامن خود ، آنچه هست كه كشيده مىشود . گاه جمع كرده مىشود كار « 7 » متفرّق پراكنده . س :

چون شيردلان گوش « 8 » به مردم كردند * سررشتهء كار خويشتن « 9 » گم كردند

روباه‌وشان ز غايت مكر و نفاق * گشتند دلير و باد دردم كردند

( 1 ) . C : - و اللّه . ( 2 ) . E : به او . ( 3 ) . C : لانك . ( 4 ) . E : - من نفسه . ( 5 ) . E : ما . ( 6 ) . فتوح : 103 - 104 . ( 7 ) . BE : كاه . ( 8 ) . C : حمله . ( 9 ) . C : خويش را .