شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٣

بيان آنكه تعزيت « 7 » نه دافع مرارت فراق است و نه مانع حرارت اشتياق

مىفرمايد : سفيد شدن موى سرنامهء مرگ است و او « 1 » تاريخ بزرگى است « 2 » . و سفيدى « 3 » موى تو مرگ موى تست ، پس تو بر پى آنى . پس چون بينى سفيد شدن موى را كه فراگرفته است سر را ، پس لازم باش حذر را ، حذر را « 4 » . س :

روزى كه شود موى سر و ريش سفيد * از رشتهء عمر خويش كن قطع اميد

پايان حيات هركه باشد مرگ است * آرى بجهان كسى نماند جاويد

مرثيّهء حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و سلّم

مرثيّهء حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و سلّم

كنت السّواد لناظرى * فبكى عليك النّاظر

من شاء بعدك فليمت * فعليك كنت أحاذر

سواد : سياهى . و ناظر : سياههء « 5 » چشم كه مردمك دران نمايد . و محاذرة : حذر كردن .

مىفرمايد : بودى تو سياهى سياههء « 6 » چشم من ، پس گريست بر تو سياههء چشم . هركه خواهد بعد از تو ، پس گو بمير . پس بر تو بودم من كه حذر مىكردم . س :

رفتى و نماند ديده را نور بصر * مردم ننشينند دران خانه دگر

امروز كه چون گنج نهانى در خاك * عيب است اگر كنم به غير تو نظر

بيان آنكه تعزيت « 7 » نه دافع مرارت فراق است و نه مانع حرارت اشتياق

بيان آنكه تعزيت « 7 » نه دافع مرارت فراق است و نه مانع حرارت اشتياق

يعزّوننى قوم براة من الصّبر * و فى الصّبر أشياء أمرّ من الصّبر

يعزّى المعزّى ثمّ يمضى لشأنه * و يبقى المعزّى فى أحرّ من الجمر

تعزية : بصبر فرمودن . و براءة : بيزار شدن . و الصّبر ( بكسر الباء ) : الدّواء المرّ المعروف ،

( 1 ) . CG : - او . ( 2 ) . C : بزرگى . ( 3 ) . A : سفيد . ( 4 ) . E : - حذر را . ( 5 ) . G : سياهى . ( 6 ) . E : تو سياهه . ( 7 ) . E : تعزيه .