شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٠

تقرير سيمرغ جان از عين طاعت در ذروهء قاف قناعت

خطاب به يكى از ازواج كه زبان به ملامت آن حضرت گشاده و قدم در باديهء انقطاع و هجران نهاده

خطاب به يكى از ازواج كه زبان به ملامت آن حضرت گشاده و قدم در باديهء انقطاع و هجران نهاده

إلى كم يكون العذل فى كلّ ليلة * لما لا تملّين القطيعة و الهجرا

رويدك إنّ الدّهر فيه كفاية * لتفريق ذات البين فانتظرى « 1 » الدّهرا

تملية : افروختن آتش بىهيزم . و قطيعة : رحم بريدن . و رويدك : اسم فعل بمعنى أمهل . و ذات : مؤنّث ذو ، و قال الإمام : « لما كانت الأحوال « 2 » واقعة فى البين ، قيل لها : ذات البين ، كما أنّ الأسرار لما كانت مضمرة فى الصّدور ، قيل لها ذات الصّدور . » « 3 »

مىفرمايد : تا چند « 4 » ملامت در هر شب ؟ و چرا نمىافروزى آتش رحم بريدن و دور شدن ؟ مهلت ده ، به درستى كه روزگار ، درو كفايت است براى جدا كردن احوال كه در ميانست ، پس چشم دار روزگار را . س :

تا چند ز هر طرف برانگيزى گرد * وز جهل كنى بر دل من خود را سرد

چون خوى زمانه است انگيز فراق * فارغ بنشين كه كار خود خواهد كرد

تقرير سيمرغ جان از عين طاعت در ذروهء قاف قناعت

تقرير سيمرغ جان از عين طاعت در ذروهء قاف قناعت

أفلح من كان له قوصرّه * يأكل منها كلّ يوم مرّه

قوصرّة : ظرف خرما .

مىفرمايد : رست كسى كه هست مرو را ظرف خرما كه خورد از آن هر روز يك‌بار . س :

جمعى كه ز شوق رو به طاعت دارند * وز نور و صفاى دل بضاعت دارند

مانند هُما شاكر و فارغ‌بالند * سيمرغ‌صفت قاف قناعت دارند

( 1 ) . AG : فانتظر . ( 2 ) . E : + فى . ( 3 ) . التفسير الكبير 15 : 120 . ( 4 ) . G : + باشد .