شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٣

تنفير طباع از هر مزه كه نهايت آن عارست و بزه

لقاؤك مخلوقا عصى اللّه للغنى * و لم تر مخلوقا عصى اللّه للفقر

لقاؤك خبر دليلك .

مىفرمايد : دليل تو بر آنكه درويشى بهترست از توانگرى ، و بر آنكه اندك مال بهترست از بسيار مال ، ديدن تست آفريده‌اى را « 1 » كه نافرمانى كند خدا را « 2 » براى توانگرى ، و نديدى « 3 » آفريده‌اى را كه نافرمانى كند خدا را براى درويشى . س :

چون مال شود علّت عصيان همه * وز حشمت و شوكت است طغيان همه

پس فقر به از غنى به‌هرحال كه هست * وين « 4 » نكته بود عمدهء ايمان همه

تنفير طباع از هر مزه كه نهايت آن عارست و بزه

تنفير طباع از هر مزه كه نهايت آن عارست و بزه

تفنى اللّذاذة ممّن نال شهوتها * من الحرام و يبقى الإثم و العار

تبقى عواقب سوء فى مغبّتها * لا خير فى لذّة من بعدها نار

لذاذة : مزه يافتن . و إثم : بزه‌مند « 5 » شدن . و مغبّة : انجام .

مىفرمايد : فانى مىشود مزه يافتن از كسى كه يافت آرزوى آن از حرام ، و مىماند بزه و ننگ . مىماند عاقبتهاى بد در انجام آن ، نيست هيچ خير در لذّتى كه از پس آنست آتش .

س :

اى گشته ز اسرار شريعت غافل * تا چند كنى گناه و باشى جاهل

لذّت نفسى باشد و تا روز ابد * ماند رقم گناه « 6 » بر صفحهء دل

گويند مرتضى هر صباح در بازار كوفه درّه « 7 » بدوش داشتى و اين دو « 8 » بيت خواندى .

( 1 ) . C : - را . ( 2 ) . C : خداى را ، G : خدا را نافرمانى كند . ( 3 ) . G : نديده . ( 4 ) . E : اين . ( 5 ) . E : بزمند . ( 6 ) . E : رقمى سياه . ( 7 ) . G : ذره . ( 8 ) . CG : - دو .