شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٨

منع جمعى كه نكوهش زمان ورد زبان ايشانست و مذمّت كسى كه بمعنى شيطان و به صورت انسانست

كفنهاى او و او نداند . س :

اى بسته به خود سلسلهء طول « 1 » امل * تا چند خورى فريب از علم و عمل

انديشهء آن كن كه به زودى باشد * ناگاه گريبان تو در چنگ اجل

منع اعتماد بر مساعدت روزگار و تخويف از قضاى حضرت قهّار « 2 »

منع اعتماد بر مساعدت روزگار و تخويف از قضاى حضرت قهّار « 2 »

أحسنت ظنّك بالأيّام إذ حسنت * و لم تخف سوء ما يأتى به القدر

و سالمتك اللّيالى فاغتررت بها * و عند صفو اللّيالى يحدث الكدر

مسالمة : با كسى صلح كردن .

مىفرمايد : نيكو « 3 » كردى گمان خود را به روزگار ، چون نيكو شد ؛ و نترسيدى از بدى آنچه مىآورد آن را تقدير « 4 » . و صلح كرد ترا شبها ، پس فريفته شدى به آن ؛ و نزد صفاى شبها نو مىشود تيرگى . س :

اى يافته كام خويش از گردش دهر * كام تو ز غم نگشته آلوده بزهر

غافل منشين كه دست تقدير ترا * بر هم شكند به زور سرپنجهء قهر

منع جمعى كه نكوهش زمان ورد زبان ايشانست و مذمّت كسى كه بمعنى شيطان و به صورت انسانست

منع جمعى كه نكوهش زمان ورد زبان ايشانست و مذمّت كسى كه بمعنى شيطان و به صورت انسانست

يعيب رجال زمانا مضى * و ما لزمان مضى من غير

أرى اللّيل تجرى كعهدى به * و أنّ النّهار علينا يكرّ

و لم يحبس القطر عنّا السّماء * و لم تنكسف « 5 » شمسنا و القمر

فقل للّذى ذمّ صرف الزّمان * ظلمت الزّمان فذمّ البشر

عهد : ديدن ، يقال : عهدى به قريب . و قطر : باران . و انكساف : گرفتن آفتاب و ماه . و

( 1 ) . G : + و . ( 2 ) . E : جبّار . ( 3 ) . E : نيكويى . ( 4 ) . E : بتقدير . ( 5 ) . C : تنكشف .