شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٧
قطع رشتهء امل بمقراض تذكار اجل
خطاب به دنيا كه توجّه به او شقاوت ابديست و ميوهء درخت او تلخى ضرر و بديست
خطاب به دنيا كه توجّه به او شقاوت ابديست و ميوهء درخت او تلخى ضرر و بديست
دنيا عدمتك ما أمرّك * للمكثرين فما أضرّك
ما ذاق خيرك « 1 » ذائق * إلّا صببت عليه شرّك
عدم ( به سكون دال ) : گم كردن ( از رابع ) . و مرارة : تلخ شدن . و إكثار : بسيار مال شدن . و صبّ : ريختن ( از اوّل ) . و دنيا منادى . و عدمتك دعا « 2 » .
مىفرمايد : اى دنيا كه گم كنم ترا ، چه تلخى تو ! براى بسيار مالها پس چه گزند رساننده‌اى « 3 » تو ! نچشيد « 4 » خير ترا چشنده‌اى ، مگر كه ريختى برو شرّ خود را . س :
دنيا كه گُلش ز روى معنى خارست * در ديدهء عقل گرگ مردم‌خوارست
هركس كه ازو گريخت عزّت دارد « 5 » * هركس كه به دو كرد توجّه خوارست « 6 »
قطع رشتهء امل بمقراض تذكار اجل
قطع رشتهء امل بمقراض تذكار اجل
تؤمّل فى الدّنيا طويلا و لا تدرى * إذا جنّ ليل هل تعيش إلى فجر
فكم من صحيح مات من غير علّة * و كم من مريض عاش دهرا إلى دهر
و كم من فتى يمسى و يصبح آمنا * و قد نسجت أكفانه و هو لا يدرى
جنون و جنان : درآمدن شب . و فجر : بام « 7 » . و الأمن و الأمان : طمأنينة النّفس و زوال الخوف « 8 » ( من الرّابع ) . و طويلا صفت « زمانا » محذوف .
مىفرمايد : اميد دارى در دنيا زمانى دراز و نمىدانى ، چون درآمد شب ، كه آيا مىزيى تا بام « 9 » . پس بسيار تندرستى مرد بىرنجى ، و بسيار خسته زيست روزگارى تا روزگارى . و بسيار جوانمردى باشد در شبانگاه و باشد در بامداد به امن ، و به حقيقت بافته شده باشد
( 1 ) . G : + الا . ( 2 ) . E : دعاء عليه . ( 3 ) . E : گزندرسانيدهء . ( 4 ) . E : نچشد . ( 5 ) . CG : يابد . ( 6 ) . C : خار است . ( 7 ) . C : + داد . ( 8 ) . مفردات : 90 . ( 9 ) . C : + داد .