شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٦

نكوهش دنيا كه هم اقبال او مذموم است و هم ادبار او مشئوم

تنبيه بر فناى دنيا كه بهشت غافلانست و منع دشمنان از شماتت كه خوى جاهلانست

تنبيه بر فناى دنيا كه بهشت غافلانست و منع دشمنان از شماتت كه خوى جاهلانست

جميع فوائد الدّنيا غرور * و لا يبقى لمسرور سرور

فقل للشّامتين بنا أفيقوا * فإنّ نوائب الدّنيا تدور

إفاقة : به هوش آمدن .

مىفرمايد : همهء فايده‌هاى دنيا فريب است ، و باقى نمىماند مر شادمانى را شادى .

پس بگو مر دشمنان را كه شادىكننده‌اند بما : به هوش آئيد ، چه به درستى كه حادثه‌هاى دنيا گرد مىگردند . س :

گردون كه شود چو آسيائى « 1 » ظاهر * پيوسته به خون خلق باشد داير

گر خصم تو شد كشته ازو شاد مشو * كين دور ترا هم بكشد در آخر

نكوهش دنيا كه هم اقبال او مذموم است و هم ادبار او مشئوم

نكوهش دنيا كه هم اقبال او مذموم است و هم ادبار او مشئوم

ما هذه الدّنيا لطالبها * إلّا عناء و هو لا يدرى

إن أقبلت شغلت ديانته * إن أدبرت شغلته بالفقر

شغل : مشغول كردن ( از ثالث ) . و ديانة : دين‌دار شدن .

مىفرمايد : نيست اين دنيا مر « 2 » جويندهء خود را ، مگر رنجى ، و او نمىداند . اگر رو آرد « 3 » ، مشغول كند دين‌دارى او را ؛ و اگر پشت بركند ، مشغول كند او را به درويشى . س :

اى گشته بجان طالب دنياى دنى * تا كى شب و روز جان به « 4 » بيهوده كنى

دنيا چون رود تمام فقرست و نياز * وان دم كه كند رو به تو عُجب است و منى

( 1 ) . C : اسياى . ( 2 ) . E : - مر . ( 3 ) . E : آورد . ( 4 ) . B : - به .