شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٢

تنبيه بر تمكّن در مقام رضا و ايمان به احكام قضا

ستايش نفس مطمئنّه به استغنا و ارشاد او بصبر و استعلا

ستايش نفس مطمئنّه به استغنا و ارشاد او بصبر و استعلا

غنى النّفس يكفى النّفس حتّى يكفّها * و إن عسرت حتّى يضرّ بها الفقر

فما عسرة فاصبر لها إن لقيتها * بدائمة حتّى يكون لها يسر

إعسار : تنگدست شدن . و بدائمة خبر ما . و لام جارّه بمعنى بعد ، چنانچه « كتبته لثلاث خلون » .

مىفرمايد : توانگرى نفس بس باشد نفس را « 1 » ، به مرتبه‌اى كه بازدارد او را از خواست ؛ و اگر تنگدست شود ، به مرتبه‌اى كه گزند كند « 2 » به او درويشى ؛ پس نيست هيچ دشوارى هميشه ، پس صبر كن براى آن ، اگر برسى به آن ، تا باشد از پس آن آسانى . س :

آن نيست غنى كه مال او گردد بيش * يا در صف اهل جاه باشد در پيش

آنست غنى كه قاف تا قاف جهان * نارد به نظر اگرچه باشد درويش

تنبيه بر تمكّن در مقام رضا و ايمان به احكام قضا

تنبيه بر تمكّن در مقام رضا و ايمان به احكام قضا

و هوّن عليك فإنّ الأمور * بكفّ « 3 » الإله مقاديرها

فليس بآتيك منهيّها * و لا قاصر عنك مأمورها

مقدار : اندازه . و قصور : بازايستادن .

مىفرمايد : آسان كن بر خود كارها ، چه به درستى كه كارها بكفّ خداست اندازه‌هاى آن ؛ پس نيست آينده به تو بازداشتهء آن ، و نه قاصرست از تو فرمودهء آن . س :

اى نور بصر طريقهء انسان گير * وز اهل كرم فايدهء احسان گير

چون كار بتقدير خدا موقوف است * با خلق جهان كار جهان آسان گير

( 1 ) . E : - را . ( 2 ) . E : - كند . ( 3 ) . E : يكف .